Ruben

Foto's van za 3 juli

2010-07-03T09:24:00.000-07:00

Lunch

Etappa za 3 juli

etappe za 3 juli

Afscheid nemen bestaat niet

2010-07-03T09:18:00.001-07:00

De laatste dag voor mij als blogschrijver is aangebroken. Morgen vertrek ik met Smits richting Nederland, omdat wij wel gewoon een baan hebben en een sociaal leven. Ik ga Smits nog stimuleren om het te fietsen, maar dan in een iets hoger tempo. Jolanda, ik zal beloven dat ik achter hem blijf rijden. Vandaag was een lange etappe, met minder steile stukken. Ik vond het aardig vlak en had dan ook geen moeite om af en toe een heuveltje op te komen. Ik begrijp dat ik misschien geen recht van spreken heb. Dat bleek wel wanneer Wijnholds aangaf dat hij nog nooit zo had moeten afzien als vandaag. Ik dacht dat die jongen van staal was, maar het tegendeel is bewezen. Het grootste probleem bij de meeste, zijn de billetjes. Je moet het je voorstellen als 2 schaafplekken net onder die kwab (dus tussen bil en bovenbeen). Zweterig, dik verpakt en rood. Alsof je net nog met je blote billen achter de pick up truck hebt gehangen waarbij je af en toe even het asfalt hebt geraakt. Ik stelde aan Post voor om het eens te proberen, maar hij zag dat niet zitten. Aan de blikken van de renners is duidelijk merkbaar, dat ook hier geen grappen meer over gemaakt kunnen worden. Naja, dat kan wel, maar de blik die je wordt toegeworpen zegt genoeg. Ik wil alleen maar meelevend zijn.

Toch zaten er vandaag mooie stukken tussen. Tot mijn grote verdriet heeft Dolf v. Beek vandaag niet gereden. Ik vertel het maar gewoon eerlijk, anders krijg ik er straks van langs dat er geen foto’s zijn van Dolf. Maar opnieuw wil ik aangeven dat Dolf al lang gewonnen heeft! Hij is gestopt met roken, begonnen met afvallen en gestopt met fietsen. De balans die ik daarin kan opmaken is dat hij op verschillende vlakken is veranderd. Je zult misschien lachen, maar ik meen het serieus. Dolf heeft deze week laten zien hoe het is om ergens voor te gaan. Misschien had hij niet de beste voorbereiding genoten en had hij met oog op het fietsen zich anders kunnen voorbereiden, maar het feit dat Dolf is meegegaan heeft me iets geleerd over wilskracht. Misschien heb je aangegeven dat het je toch niet zou lukken en dat je het niet kon. Toch heb je het gedaan en daar heb je een stukje zelfverzekerdheid voor nodig. Dolf je bent een prachtige kerel en ik hoop dat je de fiets niet in de wilgen hangt, wanneer je terug komt. (voor de insiders: Je stond trouwens op mijn briefje) Goed er vormde zich vandaag dus een kopgroep met v Beek jr., Wijnholds en ter Laak sr. Daar kort op bevond zich Smits. Die vandaag zowaar een grapje maakt over het feit, dat als er iemand mocht zeiken, hij dat zou zijn. Ik stond versteld. Gelukkig stond mijn mond niet te lang open, want v. Beek jr. had besloten om met zijn bananenschil een bijennest te bekogelen. Fijn hoor, als je even rustig wil lunchen. Natuurlijk was er ook vandaag weer van alles mis met de lunch. De volgauto was 2 minuten te laat, er lagen steentjes op de weg er was geen Franse masseuse en er was geen ijs. De prinsjes doen allemaal om beurten hetzelfde verhaal: “ooohw,.... Mehrek had gister wel ijs.... Ohwww, Mehrek had gister lekker meloen.... Ohwwww, Mehrek had wel een suikerspin machine en een hot tub klaar staan.” “Je moeder!”, zei ik. Zie ik eruit als een Iranese. Nee! Na duidelijk te hebben gemaakt hoe de vork in de niet besneden meloen steekt (we hadden namelijk geen mes mee) vond iedereen het wel weer tijd om op de fiets te gaan zitten. Ondertussen hadden ze de volgauto geplunderd, was mijn cola weg en liet men mij achter met die energie troep en een hoop volle bidons. Het moet niet gekker worden. Goed, omdat ik de beroerdste niet ben heb ik ze voor morgen gouden bergen beloofd voor tijdens de lunch. Het wordt een waar feestmaal, met de hele verzorging erop en eraan. Ik ga zo met Smits afspreken hoe laat we weg gaan. Als het aan mij ligt lekker vroeg... voor de lunch in ieder geval. Anders komen we zo laat thuis. Ik wil nog even iets aanstippen wat mij zorgen baart. Zeker met mijn vertrek in het vooruitzicht. El papi gaat dagelijks boodschappen doen. Altijd lachen geblazen en een ervaring opzicht. Echter, hij staat soms wel wat lang bij het schap met de flessen wijn. Omdat ik deze man respecteer en als voorbeeld fungeert voor velen, zou ik mij in eerste instantie niet echt zorgen maken. Tot vandaag. Mariet de Kok haar Tiguan is gedeeltelijk aan puin gereden. Het gekke is alleen dat El papi geen snelheid maakte en Mariet de Kok gewoon geparkeerd stond. Waarschijnlijk stond haar sleurhut intussen half in het meer en heeft ze om die reden El papi niet zien aankomen, maar hij kwam eraan. Beïnvloed door al die wijn die elke dag in het karretje verdwijnt heeft hij in een soort van delirium zijn skelter tegen de auto van de van Beekjes geparkeerd. Ik hoop dat het klaar is met de wijn en ik roep iedereen op om minimaal 1x per dag een sms te sturen aan de man. Ter bemoediging. Gelukkig zijn er vandaag 2 dochters van el Papi gearriveerd en kan ik hem, denk ik, met een gerust hart alleen laten. Hoewel,.... 4 Wijnholds in een caravan..... Het Braziliaanse carnaval is er vermoedelijk niets bij. Kort nadat ik met de volgauto op de camping was aangekomen, kwam v. Beek jr. als eerste binnen. Ik denk dat die jongen doping gebruikt en heb m ter controle in een potje laten plassen. Als ik namelijk bij de receptie zit om te vragen hoe het zit et WiFi komt hij als een bezetene binnenstormen. De campingbaas, zijn dalmatiër en ik kijken verbaasd op. “Ik wil ijs!” is het wat er uit zijn mond komt. Ik probeer rustig te blijven en duidelijk te maken dat het hier niet ligt. Hij is inmiddels gefocust op de dalmatiër en het lijkt of dat zijn volgende slachtoffer wordt, wat door moet gaan als ijs. Ik heb het idee dat wanneer ik naar zijn ogen kijk, hij er 101 ziet. De campingbaas houd hem voor dat er verderop genoeg ijs is. Daar stuitert Harm heen. Hij fietst de laatste dagen als een malle. Misschien heeft die bodypump toch zin gehad. Goed, ik kan flauwe grappen blijven maken, maar dat zou ook gaan vervelen. Ik heb een fantastische week achter de rug, waarin ik iets heb mogen zien van passie, eenheid, zorg voor elkaar en een hoop sportiviteit op allerlei vlakken. Deze fietstocht is in dat opzicht zeker geslaagd. Ik hoop dat het Ronald Mcdonald huis straks tevreden mag zijn met een flink bedrag, zodat ook hun optimaal mogen zorg dragen voor ouders van kinderen die misschien alles behalve dat ervaren. In een kleine groep is het soms al moeilijk om naar elkaar om te kijken en hebben we gezien dat het ontzettend waardevol kan zijn om samen (in dit geval het fietsen) ergens aan te werken. Hoe mooi kan het zijn om anderen te helpen om ditzelfde te verwezenlijken. Ik hoop dat de komende week nog intenser zal zijn (niet qua fietsen uiteraard, want dat is het zeker al genoeg geweest) en iedereen straks terug mag kijken op een geweldige week. Bedankt voor jullie reacties tot zover en tot op een volgend blog! Ruben

Foto's van vr 2 juli

2010-07-02T12:54:00.002-07:00

Groupies

ter Laak | Shahram

Vertrek

Goed aankomen

Voetbal

Wat voetbal kan doen

2010-07-02T12:54:00.001-07:00

Nederland – Brazilië. Wat een wedstrijd. Ik heb me verbaasd hoe sport kan bijdragen tot verbroedering. Wat was het mooi. Met een groepje renners, die min of meer kapot waren van de etappe, zaten we in een Frans café. Ik kreeg de indruk dat dit plaatselijke kroegje tevens dienst deed als buurtsuper, naschoolse kinderopvang en tandheelkundige kliniek. Terwijl v. Beek jr. sjans had met een van de Franse meisjes in de kroeg, keken wij vol spanning de wedstrijd. V. Beek sr. baarde mij toch wat zorgen. Zijn hartfrequentie was ongeveer net zo snel als op de fiets. Hij gaf ook eerlijk te kennen dat hij daadwerkelijk gespannen was. En ik maar denken; “Krijg je geen ongeluk bij het fietsen, val je neer in Franse kroeg tijdens het voetbal.” Daar moet je toch niet aan denken. Afin, de wedstrijd naderde het einde. Terwijl wij de boel opruimde tot verbazing van de Franse middenstand in diezelfde kroeg, nam Harm afscheid van zijn nieuwe vriendin. Om jullie niet (of juist wel) ongerust te maken, ze was 7 jaar oud. Tja, Fransen en romantiek.... Het liefst zou ik willen dat na elke etappe een dergelijke voetbal wedstrijd gespeeld zou worden, op voorwaarde dat de uitslag hetzelfde zou zijn. Ik zal kort toelichten waarom. De camping waar we vandaag zitten is op de kaart moeilijk te vinden. Voor een renner in principe ook. Het was Peter Post niet meer gelukt om met de plaatselijke autoriteiten een finish poort op te blazen en het dorp met dranghekken af te zetten. Hierdoor zijn sommige renners verkeerd gereden en hebben ze er een aantal extra kilometers moeten bij tikken. Tja,... en dat zorgt voor frustratie. Helemaal als je jezelf bedenkt dat je 5 volgauto’s hebt, en er minimaal 5 mensen buiten de renners om alleen maar gefocust zijn op de route en of alle renners deze volgen. Aan Alexander en Mehrak zal het niet gelegen hebben. Zij hebben zich 200% ingezet. Mehrak heeft als een malle door het plaatsje gelopen waar de renners een korte lunchpauze hadden. Bij alle plaatselijke kroegjes heeft ze ijs gehaald en de renners op de afgesproken plek onthaald, of iets verder dan dat... ik weet het niet, ik was er niet bij. Vandaag opnieuw in de tour aanwezig, Dolf v. Beek en Hugo ter Laak. Zij hebben beide een knappe comeback gemaakt. Welliswaar reed v. Beek achteraan, maar vol energie. Wat een klimgeit is die kerel ook. Wijnholda blijft de eeuwige optimist. Gedreven door passie en zijn droom, maakt hij zich elke etappe eigen. De schrale plekken, daar waar het daglicht niet komt, laat ik aan de verbeelding over. Ik zou er als verpleegkundige uren over kunnen schrijven, maar dat maakt het niet echt smakelijker. Het zou wel Peter v. Beek zijn verbeten blik kunnen verklaren. Gelukkig heeft dr. Pull meer dan genoeg siliconenzalf meegegeven en kan iedereen lekker smeren. Ik heb aardig verstand van decubitus en zou op dat gebied wel wat billen kunnen scoren. De details van deze dag houden jullie te goed. Ik weet alleen niet van wie. Oh ja, vandaag in de rubriek: “Vraag het aan Ruben” een vraag van Joris. Joris, welkom! We behandelen je vraag met de nodige zorg. De vraag was: “Hoeveel tenten zetten jullie nou eigenlijk op.” Terwijl ik dit type kijk ik naar Post. Ik vraag mezelf af of dit een goed moment is om te vragen hoeveel hij er nu (het is 33 graden en hij staat vol in de zon) aan het opzetten is. Want reken wel, onze wielerprinsjes hoeven dat natuurlijk niet te doen. Buiten dat ik het daar volledig mee eens ben, klopt er toch iets niet. Ons tentenkamp bestaat namelijk uit 2 caravans, waarvan 1 volledig is uitgerust met moderne apparatuur (anders kan ik niet werken, natuurlijk) en dient hij tevens als atoomkelder. Je begrijpt dit gaat over de El papi caravilla. Dan is er nog de sleurhut van de van Beekjes. Een goede tent voor de renners en dan begint het. 3 tenten die zelfs in een vluchtelingenkamp ritueel verbrand zouden worden. Met geen mogelijkheid op te zetten en wanneer je ‘s nachts geen toilet kan vinden en je voor het “muurtje” van een tent gaat, je de hele hut in puin piest. Beste Joris, je bent het laatste blog-verzoek wat ik hierbij inwillig. Ik hoop dat ik je vraag naar tevredenheid heb beantwoord. Ik nodig je zelfs uit om vanaf morgen op gezette tijden een handje te helpen met het opzetten van de tenten. Ik zal er helaas niet bij zijn. Ooit woonde ik naast Dhr. Beelen van het gelijknamige sloopbedrijf en sinds dien heb ik gezien dat afbreken veel lucratiever is. Ik houd mij vooral daar mee bezig. Vandaag ben ik trouwens met El papi meegeweest en Mariet de Kok naar de intermarche. De Kok houdt alles in de gaten en uit pure verveling gooi ik alles in de kar, waarmee ik haar kan shockeren. Van trolley-koffers tot grote pakken meel. Het maakt El papi werkelijk niets uit wat er in de kar komt, hij vindt het allemaal prachtig. Met een kar die ruim boven het vastgestelde budget van Post is gevuld, spoeden wij ons naar de nieuwe camping waar we worden onthaald met een koud biertje door een Franse campingbaas. Is het een zonnesteek of worden de Fransen naar mate je verder naar het noorden gaat humaner? Even word ik gestoord door Mehrak. Ik probeer altijd hard te werken wanneer iemand de caravilla instapt, want ik ben uiteindelijk mee voor de foto’s en wat verhaaltjes. Ik schrik dus min of meer wakker voel me betrapt en Mehrak begint gelijk met schreeuwen. Nog wat versuft weet ik niet of ze nu Iraans of Nederlands tegen me praat. Ook als ik niet versuft ben heb ik dat soms, maar dat terzijde. Mehrak voelt de koele lucht van de airco en zegt tegen mij: “Taftey Joda Bafteh” Ik probeer er van alles van te maken. Zoiets als; “aan tafiel jonguh, we gaan baften.” (baften is in mijn woordenschat opgenomen als vervanging voor eten) Maar nee hoor, iets Iraans is over mij uitgesproken. Ik weet nog steeds niet wat het betekend, maar ik durf niet te gaan slapen. Als ze maar niet denkt dat ik mijn koele plek inruil voor haar luchtbedje. Lepeltje lepeltje met Shahram liggen is voor ons beide niet leuk! Goed, door de voetbal toch een goede afsluiting van de dag. Ik hoop dat de groep ook zonder voetbal hecht zal zijn en nog hechter mag worden. Het woord wat in mij opkomt is: “Verdraagzaamheid”. Voor iedereen een uitdaging, maar de potentie is er! Het was weer fantastisch. Ik sluit nu af zodat ik incl. Laptop naar buiten kan lopen. Dit beschermt me min of meer tegen een kale hamster die hier om de caravan heen kruipt. Die heb ik namelijk per ongeluk een beetje nat gemaakt..... Au Revoir!

Foto's van do 1 juli

2010-07-02T06:05:00.000-07:00

Raising money for Ronald McDonald | Utrecht

Pauze

Hoera, brood voor Smits

v. Beek | Klimmen

Smits | Klimmen

Vermoeidheid (do 1 juli)

2010-07-02T05:57:00.001-07:00

Wanneer de vermoeidheid toeslaat en alle ogen zijn op je gericht, dan is het soms lastig om netjes te blijven en nog ietwat christelijk te reageren op vrijwel alles wat er wordt gezegd. Vanochtend hoorde ik een tekst die iets zei over de vriendelijkheid die bij alle mensen bekend zou zijn. Begin dan maar eens aan een dag die voor de renners zwaar zal zijn. Ik kan beter een leuk gesprek met de kassa jufvrouw van de Intermarche voeren, dan een renner ondersteunen bij zijn etappe. Vriendelijkheid lijkt iets wat vandaag niet op ons prioriteiten lijstje staat, laat staan vreugde. Ja, vreugde omdat de zon schijnt, of omdat er gebakken eieren waren, of omdat we gister wel WiFi hadden en vandaag niet. Echt, spreek een renner aan en het lijkt verkeerd. Als ware prinsjes wachten ze ’s middags op hun lunch. Onze broeder liefde ging op dat moment uit naar van Beek (Peter) en Sharam. Zij hadden besloten dat hun pad ergens anders heen leidde. Dat betekende dat een volgauto (incl. Lucnh) achter hun aan moest, om ervoor te zorgen dat ze niet huilend langs de kant van de weg zouden komen te staan. Ach, Post kon praten als brugman, maar een vermoeide renner met een klim van 21km. achter de rug is als een Chinees in Twente. Op een aantal Chinese gerechten na verstaat zo iemand niets meer. Begint vervolgens van Beek jr. te zeuren dat z’n lunch niet compleet is. Meneer zijn brood is niet gesmeerd. Ik denk gelijk aan zijn moeder, maar kan me niet indenken dat ze zo gek zou zijn om zelfs zijn brood voor hem te smeren. Wanneer ik hem ermee confronteer (vol vreugde overigens) begint hij te hakkelen; “Ja, ik dacht,... ik had gister beleg op mijn brood en vond dat niet zo lekker en daarom had ik droog brood meegenomen, maar nu vind ik het wel lekker” Ik kijk hem kort aan (met een vreugdevolle blik) en hij begrijpt gelijk hoe je sommige lessen in het leven leert, door eerst te ervaren hoe het is. Ik moet zeggen, van Beek jr. is in vorm. Hij heeft me opgebiecht hoe hij stiekem al maanden bodypump oefeningen doet in zijn slaapkamertje. Ik denk dat zoiets alleen voor vrouwen is en kan me nog goed herinneren dat ik ooit in een zaal op de sportschool lag in een les genaamd “bodypump”. Ik vind het verstandig dat van Beek nooit buiten zijn slaapkamer is wezen oefenen. Ter Laak kwam aardig mee, maar deed me steeds denken aan het hijgend hert der jacht ontkomen. Ik kan me niet herinneren dat hij de longen van van Beek heeft overgenomen, maar hij moest er flink aan trekken. Uiteraard heeft deze appie happie man het ook gered, of moet ik zeggen appie lucht happie (ik refereer naar zijn AH wieler tenue). Smits is een stabiele underdog. Hij verdoezelt zijn gevoelens door wat te mopperen op het systeem, de Fransen en stelt de levensvragen zoals iedereen dat doet; “Waar is mijn brood?” Ach, doen we dat niet allemaal. Complimenten voor Wijnholds vandaag. Hij was de vrolijke noot en nam daar verschillende renners gewoon in mee. Liedjes die niet door de beugel kunnen, afgewisseld met liederen zoals hij die in de vergadering der gelovigen zingt. Ik vind het bijzonder, maar het werkt en zijn vriendelijkheid is ons na vandaag zeker bekend. Goed, na een vermoeiende dag, gedonder met WiFi en mijn extreem korte spanningsboog, laat ik het hierbij. Een vriend van mij schreef onlangs in een column dat hij vroeger in tegenstelling tot zijn christelijke vrienden die van de veluwe komen, wel naar de smurfen mocht kijken en suske en wiske mocht lezen. Ik voel me in deze groep vandaag een beetje het jongetje wat ook de smurfen mocht kijken en zou even niets liever willen dan dat. Soms heb je dat. Lekker veilig en even wat ruimte voor jezelf. Misschien heeft iedereen dat na vandaag wel een beetje. Heeft er iemand een seizoens box over van de smurfen, dan kijken we allemaal voor het slapen gaan onze eigen aflevering. Welterusten.

Foto's van een rustdag

2010-06-30T13:56:00.000-07:00

Het leven van een blogschrijver en een gele trui drager

Onderhoud

Kantoor blogschrijver

Ontbijt in de nevel

Rustdag

2010-06-30T10:32:00.000-07:00

Wat kan een rustdag toch zinvol zijn. Al is het alleen al om alle blog verzoeken gelegitimeerd te kunnen negeren. Ja, ook ik rust uit. We lijken wel een radiostation waar je een plaatje aanvraagt. Goed vandaag in de rubriek vraag het aan Ruben: “hoe staat het met de bidons” Ik vind het een goede vraag, wat zeg ik, dat bied mij eindelijk eens de gelegenheid om te zeggen wat ik echt vind. Dus daarvoor al dank, Mw ter Laak. Ik zal u kort vertellen hoe die in zijn werk gaat. Elke avond worden er twee bidons uit de doos gehaald die ik maar niet kan vinden. Als een soort trofee neemt Peter Post de bidons mee richting de groep, alwaar hij een RENNER (dit euvel kom ik zo op terug) de bidon geeft om te openen. Tekeningen, kaarten, boodschappenlijstjes en andere schrijvers komen uit de bidon over het algemeen met een overdosis aan mentos. We worden bemoedigd met mentos. Ik snap dat een dr. Oetker pizza niet goed paste, maar tegenwoordig krijg ik bij het ontbijt mentos, bij de lunch en als ik pech heb bij het avondeten. Het is ongeloveloos. Het feit dat ik niet tot de selectieve groep mensen behoor die een bidon mogen openen, maakt me verdrietig. De vreugde die hiermee gepaard gaat, mis ik oprecht. Afgelopen nacht huilde ik mijzelf in slaap. Weliswaar begeleid door het snurker mannenkoor, maar toch. Smits had net een bidon geopend met notabene persoonlijke knuffels etc... en wie eet er vervolgens weer mentos...? Precies. Nogmaals Mw. Ter Laak bedankt voor de vraag. Ik ben blij dat ik het eerlijk in de groep heb kunnen gooien. Ik moet er eerlijk bij toegeven het openen van een bidon is een feestje ansicht en het weggeven ook. Mensen zijn verrast en dankbaar. Ik denk dat er geen betere bidon te krijgen is. Goed snel over na vandaag. Slechts 60km. werd er vandaag gefietst. De jochies werden naar het startpunt gebracht en vanaf daar leek het wel 1 lange afdaling. Sonia is richting Nederland vertrokken en even dacht ik dat iedereen onder de 23 geen zin meer zou hebben om te fietsen. Waar zo’n gedachte vandaan komt,.... geen idee. Soms zie je gewoon de teleurstellende blik in iemands ogen. Op de achtergrond hoor je dan Marco Borsato jammeren; “Afscheid nemen bestaat niet”. Ach, zo zou je iedereen wel een nummer kunnen toeschrijven, denk ik. Hoe heette dat ene nummer ook alweer. “Ik heb hier een fiets voor m’n moeder”? Omdat niemand minder dan mijn rallycoureur Alexander Knol, Sonia mocht wegbrengen, hebben we vandaag een andere volgauto moeten inrichten. De Nissan pick-up met wat subtiele reclame titels op de zijkant van een las-tig-nisch bedrijf. Maar wat een auto. Open slaande deuren in een jaren ’30 huis ok, maar in een auto? Opnieuw het probleem van de eerste dag moeten beleven. Te laat achter de renners aan, betekend dat je te ver achterop raakt. Die gasten gaan hard zeg. Goed, na een uur dan toch de renners in het zicht. Een groep bestaande uit gele trui drager Wijnholds, de van Beekjes minus niet meer zo favortiet Dolf, maar hij weet wat ik echt van ‘m vind. Ter Laak, Smits en Sharam. Hij was immers niet meer jarig vandaag. Nog even iets over Smits. Buiten dat hij een soort van voorgeprogrammeerde tomtom is, heeft hij sinds gister ergens afstand van gedaan en ik ben werkelijk met stomheid geslagen. Het gaat namelijk om een bagagedrager. Ik voel sommige mensen al verbazingwekkend kijken, bij het lezen van het woord; “bagagedrager”. Ja dat is zo’n ding achterop je fiets waarmee je naar school/ werk gaat of even een boodschapje doet voor je bejaarde buurvrouw of je moeder, mocht je daar nog boodschappen voor doen. Ik weet niet wat Smits van plan was. Misschien wilde hij in elk dorpje stoppen om souvenirs te kopen en die vervolgens achterop de fiets te binden. Verzin het maar. Zie je het al voor je... Goed, het gewicht, zo zegt Smits, was de doorslaggevende factor, om de bagagedrager eraf te halen. Misschien heb ik m er wel iets teveel mee gepest, maar daar zal Wijnholds zeker zijn aandeel in gehad hebben. Oh ja, wat ik helemaal vergeet te vertellen is hoe van Beek vanochtend uit zijn caravan kwam. Die man leek wel 80. Hij had natuurlijk niet door dat ik tussen de gordijnen vanuit mijn nederige stulpje naar hem zat te loeren en elke stap nauwlettend in de gaten hield. De manier waarop van Beek moest opstarten om tot een normaal loop patroon te komen herken ik van verschillende patiënten. Als een dieseltje welliswaar, want ook hij zat weer netjes op de fiets. Tijdens de lunch leek het mij slim om mijn telefoon als eikpunt in het gras te laten liggen. Altijd handig voor iemand die verdwaald is en misschien dacht, het met engels te kunnen redden. Nou, dat kan je vergeten. Niemand kan hier engels, maar ja dat krijg je als je als kind al wijn in je strotje krijgt gegoten. Het aantal hersencellen om die vreemde taal onder de knie te krijgen is totaal vernietigd. Vaak al voor hun 10^de levensjaar. Mafketels. Onderweg een mooi uitzicht gehad op de brug van Milau. Wat een brug. Ik was even versteld. Uiteindelijk terug gereden met Peter Post om mijn telefoon te zoeken en ja hoor, ik ben voor het geluk geboren. In het ressort van vandaag staat kamp ronald inmiddels helemaal klaar. Mede dankzij de hulp van Knol, ter Laak jr. en van Beek ex-favoriet. Uiteraard is ook het culinaire team onder leiding van Mieke goed georganiseerd. Echt, el papi en Mariet de Kok hebben niets meer te zeggen. Vandaag zelf ook maar eens op de fiets gekropen. Voordat Sharam door had wat er gebeurd, had ik zijn fiets gestolen. Ik steelde dus een fiets van een Iraniër, ik voelde met doortrapt slecht achteraf. Vooral om het feit dat ik ook flink had doorgetrapt. Met ter Laak in mijn achterwiel heb ik toch op blote voeten de 50km./h. aangetikt. Sharam bedankt voor het klimmen, de afdaling was te gek! Goed, het was een rustdag, dus weinig rennersnieuws, maar zeker een goed plan. Iedereen zit met z’n voetjes in de rivier onder het genot van een biertje de dag door te nemen, de zon schijnt en het eten wordt gemaakt. Kunnen we niet omdraaien en op deze manier richting Zuid Afrika fietsen? Tot morgen.

2010-06-29T13:54:00.000-07:00

ter Laak helemaal kapot

van Beek sr.

van Beek jr.

Lunch

Koploper Wijnholds

Nieuwe Woorden

2010-06-29T13:53:00.001-07:00

Frankrijk, het land van gemak, het eigenwijze, het eigengereide, de brie, de wijn, peugeot, renault, Parijs en,......bergen. Dat laatste valt niet mee. Zeker niet wanneer je met een stel eigenwijze renners, die gevuld zijn met brie en wijn de berg op moet. Dan merk je toch dat de reeds aanwezige karakter eigenschappen nog eens subtiel worden uitvergroot. Ik zal er niet om liegen, zelfs die van mij. De etappe begon vandaag vanuit Lezignan Corbieres. Een pittoresk plaatsje in het zuiden van Frankrijk. Ik schrijf dit, omdat dit mogelijk is wat je wilt horen. Een romantische toon in dit verhaal, maakt dat je even wegdroomt naar het Franse en je jezelf met een glas rode wijn ’s avonds nog even de gelegenheid geeft om de dag de revu te laten passeren. Ik kan je vertellen, wat ik gezien heb van Lezignan Corbieres is een Intermarche zoals elk frans dorp dat heeft en juist de pittoreske plaatsjes niet en een tunnel die te laag is voor de caravilla van el Papi waardoor de hele Zuid-Franse infrastructuur plat lag. Gelukkig zijn hij en zijn team vandaag goed aangekomen bij het nieuwe ressort in Saint Rome de Tarn. Of Rome de Tarn daadwerkelijk heilig was weet ik niet, maar hij heeft een flinke rivier nagelaten, waar het goed zwemmen is. Goed, ik zal iets meer over de etappe van vandaag vertellen, althans ik doe mijn best. Ik begreep dat er mensen zijn die cijfers, harde feiten en kilometers willen horen/ zien. Ik ben elke dag allang blij als ik even niet meer bezig hoef te zijn met die kilometers. De routekaarten zijn me aan het einde van de dag in het netvlies gebrand en ik kan geen bidon meer zien. Laat staan die energie verrijkte rommel die er in moet. Daarbij komt nog iets; Het lijkt wel of iedereen in Nederland de hele dag dat mannetje van ter Laak aan het volgen is met z’n track blablabla device. Als ik al die betrokkenheid lees zou ik toch bijna gaan denken dat de recessie ervoor heeft gezorgd dat de hele vergadering thuis zit en mensen massaal de site volgen ter invulling van hun dag. Ik kan het fout hebben, maar een betere tijdsbesteding zou ik niet kunnen bedenken. Goed, vandaag 108km. gefietst. 8.30h. gestart en 16.30h. op de plaats van bestemming aangekomen. Goed, als u in uw scherm naar start gaat, vervolgens naar bureau accessoires, dan kunt u met de muis klikken op rekenmachine. Er opent dan een vernuftig programma waarmee u de gemiddelde snelheid kunt berekenen. In feite kunt het op dezelfde wijze gebruiken als uw rekenmachine, zoals deze in de bureaulade ligt in de studeerkamer. Reken maar uit. Nee, dit word te flauw. Ik heb werkelijk geen idee hoe het zat met het klimmen en dalen etc. Smits staat me hier in bij, want georganiseerd als hij is, weet hij precies wat er op het programma staat en wat hij heeft gefietst. Die man onthoud dat! Bijzonder hoor.

Toen ter Laak om 13.00h. boven was na een forse klim, heeft hij mij een kleine impressie gegeven van zijn rijke woordenschat. Ik heb combinaties gehoord die zelfs een onderzoeker op het gebied van lichamelijke aandoeningen niet had kunnen bedenken. Hij zit er vol mee. Zijn broer daarentegen is wat stiller en laat niet veel los. Een kleine tegenvaller was dat we ter Laak II (de wat stillere dus) 40km. voor het eind moesten oppikken. Hij was kapot. Gaf ik hem gister nog een goede kans na het hele vochtincident, dan zou ik hem vandaag geen cent meer geven. Die jongen is gesloopt. Dan zit je toch naast iemand die baalt. Niet een beetje, maar flink. Wat een domper. Daar zijn weinig woorden voor. Allicht heeft zijn broer daar een goed woord voor over.

De van Beekjes hebben het heel aardig gedaan. Onze nieuwe longen man neemt serieuze stappen richting het overnemen van Dolf zijn positie in mijn persoonlijke ranglijst. Hij heeft zich goed gedragen vandaag. Tja en Dolf,... Dolf is een held. Hij heeft geholpen het kamp op te slaan en zich mede ontfermt over de catering. Way to go Dolf! Papa van Beek reed als hekkensluiter een goede etappe. Hij heeft zich niet laten kennen en zich kranig gedragen. Voor een tiental kilometers reed hij op met ter Laak II. Een rode duo dat zij vormde, was te gek. Een hamer en sikkel hadden hun tenue volledig afgemaakt. Rode rakkers.

Wijnholds blijft goed. Zonder twijfel een gele trui waard, maar dat zou zonde zijn van het cervelo shirt, wat hij met trots draagt. Als een ongecontroleerde vuurpijl stort hij zich van de berg af. Geen eigenwijze fransman die het in zijn hoofd haalt om Wijnholds in te halen. Je hoort ze denken; “ik dacht dat wij gevaarlijk reden”. Het is een wonder hoe iedereen het er vooralsnog zonder kleerscheuren vanaf heeft gebracht. Gelukkig maar, want vallen hoort er nou eenmaal bij. Althans als het aan de renners van de rabo ploeg ligt wel. Ik weet niet veel van het hele rennen ansicht, maar vallen in een wieler tenue wanneer je de 70km. per uur aantikt lijkt me niet fijn.

Sharam was vandaag jarig en heeft niet gefietst. In Iran schijnt het zo te zijn dat wanneer je jarig bent, je niet hoeft te fietsen. Ik denk dat na vandaag iedereen uit Iran had willen komen en morgen jarig zou willen zijn. Morgen staat er een rustdag op het programma. Dat betekend zo’n 60 km fietsen. Mijn naam is Ruben, ik ben morgen jarig en kom uit Iran.

2010-06-28T14:23:00.000-07:00

ter Laak in volle vaart

Spaanse Tomtom incl. megaphone | Sonia

Kopploeg

ter Laak II

ter Laak II opnieuw bijgevuld

Water in een rallyrace

2010-06-28T14:15:00.000-07:00

Vandaag vroeg ik me af of ik mee deed aan de rally van Dakar, of dat ik midden in een etappe zat. De auto waar ik vandaag in zat was prima en mijn chauffeur (Alexander Knol) ook. Mijn werk op de intensive care maakt dat ik aardig voorzichtig ben wat rijden betreft. Ik heb te vaak potentiële orgaan donoren voorbij zien komen. Maar Knol weet wat hij doet. Ach, ik zit, maak foto’s, reflecteer een beetje vanuit een stoeltje in de zon... als dit mijn enigste zorg zou zijn, dan komt dat wel goed. De broer van Knol, Knol II, is als renner deze week ingestapt. Spijtig genoeg heeft hij na de etappe van gister moeten afhaken. Gelukkig niet op eenzelfde wijze als Laurens ten Dam, maar ook voor Knol II (Marnix) is het een domper om je doel opzij te moeten schuiven. Een vlugge blik op zijn knie zei genoeg. Ik zal de foto’s achterwege laten, maar mocht je jezelf afvragen waar dat kindersurprise-ei is gebleven, dan zou je eens aan Knol II moeten vragen of hij z’n knie leeg maakt. Wat een giagantishc blauw ei zit daar in zeg. Ik maak me geen zorgen, want lopen gaat goed en fietsen doet hij niet meer. Goede keus. El papi heeft samen met Mariet de Kok het eten klaar en ik kan je vertellen, dat wil je niet missen. Je zult er niets van merken, maar ik pauzeer even.... Een maaltijd, dagafsluiting en discussie verder, ben ik weer achter m’n laptop gekropen. Het eten was goed en het belooft luchtige nacht te worden in de caravan van el papi. Ik zal de details niet verder beschrijven. Even over de rit. Het was warm en stijl. Toch viel de klim ten opzichte van morgen mee. We zijn zo’n 200m. gestegen. Morgen gaan we van 30m. naar 1100m. en dat zullen ze merken. Door mijn deelname aan de rally van vanochtend waren we iets achterop geraakt t.o.v. de ploeg. Hierdoor zaten ze al vrij snel zonder water, waardoor de kwaliteit van leven drastisch afnam met elke meter die ze verder fietste. De broer van de inmiddels eerder in kaart gebrachte ter Laak, was voor de helft van de etappe al bijna genoodzaakt om aan het infuus bij te komen. Net toen ik mijn infuusnaald in zijn arm wilde steken begon het te regenen.... Oh nee, net toen ik erachter kwam dat ons water op was, zijn we als een malle naar een winkel gegaan, waar we opnieuw 45l. water hebben gehaald. Ter Laak (Hugo) heeft zoals bij een gans een trechter in zijn verdroogde mondje gekregen en is flink gevuld, met als resultaat, dat hij een goede etappe achter de rug heeft. Van deze jongen zullen we zeker nog grote dingen mogen verwachten. Wijnholds is vandaag opnieuw de onbetwiste koploper in de ploeg geweest. Shahram heeft een poging gedaan deze koppositie over te nemen, maar tevergeefs. Een korte break 20km. voor de finish heeft ervoor gezorgd dat mijn persoonlijk favoriet van Beek (Dolf) ervoor koos om zijn fiets te laten staan. Als barmhartige baptist heb ik hem meegenomen in onze bezemwagen (die dus eindelijk zijn naam eer aan doet) en hem verteld hoe trots hij mag zijn op deze tweede etappe. Van Beek heeft zo’n 100km. gefietst bij temperaturen tot 32 graden. Hij heeft alles gegeven, is grenzen overgegaan en hard naar beneden gegaan. Ik heb nog goede hoop om in een latere etappe van Beek weer terug te zien op de fiets. Morgen zal waarschijnlijk niet vanwege de behoorlijke klim, die op het programma staat. Toch heb ik nog 2 van Beek-jes die meerijden in de ploeg. De jongste daarvan is toe aan een nieuw stel longen en is vanaf vandaag definitief gestopt met roken. Ik vind dat je dit soort methodes moet verplichten bij verstokte rokers. Weet je wat een consult kost bij een of andere anti rook goeroe die waarschijnlijk aandelen in stivoro heeft zitten. Afin, zet zo iemand op een fiets en laat m 200m. stijgen en dalen in een tijdsbestek van 8 uur, uitgesmeerd over zo’n 115km. en je bent genezen. Ik houd mijn sigaret,.... uhm,... hart vast voor morgen. Een klein overzichtje zou misschien wel lekker zijn, want ik kan me voorstellen dat je door de renners de fiets niet meer ziet en niet meer weet wie, wie is. Ik zal daar eens aan gaan werken. Als laatste wil ik je nog iets vertellen over de tomtom in de volgauto. We noemen haar Sonia. Ze is te downloaden via tomtom en praat met een spaans accent. Wanneer je niet luistert begint ze daadwerkelijk te schreeuwen en als je geluk hebt, ook nog in het spaans. Het is wonderlijk hoe ze de renners motiveert in diezelfde taal en met gebruik van een megafoon mijn gehoor ernstig heeft beschadigd. Ach, zolang er door haar toedoen nog jongens zijn die graag de berg op fietsen, zal ik de laatste zijn die zegt dat het oude navigatie werk van een spaanse tomtom niet werkt. Hopelijk wel iets minder volume morgen en iets meer water.

2010-06-27T13:53:00.000-07:00

ter Laak

Smits

Wijnholds

Vlak bij de start

Briefing

Kickoff

2010-06-27T13:50:00.000-07:00

Een eerste zege is behaald en toch heerst er verdeeldheid en is er een ware splitsing ontstaan. Vanochtend is er een groep renners vertrokken om een samenkomst bij te wonen van de vergadering der gelovigen in Barcelona. De andere renners zijn met een ochtendzon in hun vizier vertrokken richting de start van hun eerste tocht. Veel meer verdeeld dan dit zal het niet raken. Er is namelijk genoeg betrokkenheid, saamhorigheid en teamgevoel in deze ploeg. Je kan er lang over bakkeleien of je als groep naar een samenkomst moet gaan of niet. Ik zal geen oordeel hierover uitspreken, maar ik mijn indruk is dat het allemaal grote jongens zijn die voor zichzelf kunnen bepalen en verantwoorden hoe ze hun zondagochtend moeten besteden, op dit moment. Des te meer ben ik onder de indruk van de 2^de groep renners die halverwege de dag, na een in het Spaans gesproken samenkomst nog op de fiets moest om naar vanaf diezelfde startplek te vertrekken. Zie het als een tijdrit, waar ook iedere renner op een ander tijdstip start. Dit alles vond natuurlijk plaats na het ochtend ritueel. Om 06.15h. gingen de eerste luiken open. Vooralsnog lijkt hygiëne bij een ieder hoog in het vaandel te staan. Er volgt een uitgebreid ontbijtbuffet met een overdosis aan vleeswaren, pannenkoeken en vlokken. Dacht ik toch altijd dat renners enkel pasta aten. Smits (Timo) geeft duidelijk de voorkeur aan muesli met yoghurt en zal zich iets aan moeten passen deze ochtend. Met 3 kuipjes activia bosvruchten yoghurt en wat van die gedroogde granen troep, komt hij een heel eind. Zo ook ter Laak (Michiel), die dwangmatig het culinair vermogen van Mariet de Kok op de proef stelt, zal en moet zijn bordje brinta hebben. Bij gebrek aan diepe borden, kiest hij ervoor om als een ongetemde man uit het pannetje te eten en zie je hem zichtbaar tot rust komen. Ach, het zal wel overlevingsstrategie zijn. Aan

tafel schuift een onbekende renner aan. Het blijkt een broer van Smits te zijn. Zo in zijn wielertenue heeft hij wel iets weg van John Malkovich. Mocht je geen idee hebben wie dat is, dan heeft google het antwoord. Nu gaat het toch echt beginnen. Eindelijk zie ik een fiets en de daarbij behorende accessoires. Dit lijkt ergens op. Dit maakt het interessant. Natuurlijk kan het ook een vorm van bedrog zijn waarbij iemand te gekke kleding heeft en alles voor elkaar heeft, maar absoluut geen prestatie levert. We zullen het zien.

Vanwege de kleine splitsing deze dag ben ik aangewezen op de wagen van di Papi Wijnholds.

Hij is mijn Al Capone. In die grote auto heeft hij iets weg van een echte schurk,

maar toch ook weer niet. We bezoeken samen een supermarkt, welke dicht is

vanwege de dood van een van de werknemers. Helaas zijn naam is me niet bij gebleven, enkel het woord “Morte” onderaan het bericht. Tja,.... dat zegt genoeg. De kopploeg heeft het gelukkig niet al te zwaar. Helaas ontbreekt mijn favoriet en blijft ter Laak voor een dergelijke titel gevaarlijk dicht op de koploper Wijnholds zitten. In de luwte van ter Laak trotseert Smits zijn eerste klim. Ik kijk nu al uit voor de etappe van morgen waar toch een behoorlijke klim in zal zitten. Als ik de verhalen van Robert Gesink mag geloven zijn lange, dunne mensen bevoorrecht met spieren om te klimmen. Ik geef Smits dus een goede kans. Ik rond af, want mijn verhalen over kamp Ronald zijn nu even teveel van het goede, daarbij zie ik dat het 22.30h. is. Het was warm, druk en nu is het laat. De ploeg is compleet en het eten was goed. Kamp Ronald staat. Spanje is geweest, Frankrijk maakt morgen kennis met de renners van Dronten.

Foto's

2010-06-26T09:57:00.001-07:00

ter Laak keihard aan het werk (autom. pomp)

Kamp Ronald

2010-06-26T09:40:00.001-07:00

Het is toch eigenlijk bizar hoe je van Utrecht naar Barcelona kan komen in minder dan 5 uur. Ik voel me bevoorrecht in meerdere opzichten. Ten eerste omdat ik in de luxe positie zit dat ik niet uren, wat,... dagen in de auto hoef te zitten om op een bestemming als deze te komen. Ten tweede voel ik me bevoorrecht omdat ik niet in dit warme weer in de brandende zon mezelf de Pyreneeën over hoef te jagen. Je begrijpt, het is hier dus fantastisch. Mooi weer, goede koffie en een warm welkom van de familie van Beek met als favoriet renner Dolf v. Beek. Toch ziet van Beek (Dolf) toch ietwat op tegen de eerste bergetappe en neemt hij zijn voorbereiding dan ook heel serieus. Even afwassen, een poosje in het stoeltje, richting het strand voor wat beenspier oefeningen en de nodige ontspanning op standje 2 (ook dit laatste wordt in/ met de stoel gedaan). Ik heb al aangegeven bij van Beek dat ik het zie zitten met hem en heb me als outsider het doel gesteld hem hierin te pushen. Zijn twijfeling over het wel of niet kunnen en toch doen, maakt het dat hij mijn persoonlijk favoriet is.
Onder de luifel van de caravan van ploeg van v. Beek. worden gelijk de eerste onderhoudstips voor de fiets besproken. Wel een hoge drukspuit, geen hoge drukspuit, WD40, lagers, afstelling, smeer en meer van dat soort. Interessant, want ik heb nog geen fiets gezien.
Goed, dan toch maar naar het strand waar we het damesteam ontmoeten. Althans, dat dacht ik. Want bleu als ik ben in de wielersport, laat ik me alles wijsmaken als het om voorbereiding gaat. Ik had het idee dat iedere renner zijn voorbereiding pakt zoals van Beek, met een ijsje op het strand. Ik ben erin getuimd. Ook voor ploeg van Beek staat ontspanning op dit moment centraal. Wanneer ik in mijn net gekochte tijdschrift (voor veel teveel geld overigens) lees over hoe Lars Boom zich voorbereid, zie ik vooralsnog weinig overeenkomsten. Misschien ligt het aan mij en schrijf ik precies de verkeerde dingen op. Ik weet het niet, maar vooralsnog houd ik me voor dat ik toch echt op pad ga met jongens die weten hoe ze zich op een bergetappe moeten voorbereiden.
Inmiddels is het hele team aan renners, verzorgers, organisatoren etc. aangekomen. Kamp ronald (ik vernoem het kamp naar de daarbij geplaatste vlag (zie foto) ) is opgeslagen en aan mankracht geen gebrek. Peter Visser profileert zich als goed leider van de ploeg en let op hoe alles wordt opgebouwd. Morgen staat hij er mogelijk alleen voor, althans hij mist de renners die gesloopt binnenzullen druppelen. Ik heb Peter Visser omgedoopt tot Peter Post. Voor de echte wielrenner fanaat; Peter Post was de organisator van de ploeg waar Joop Zoetemelk in 1980 de tourzege behaalde. Hij werd bestempeld als een goede organisator. Ik moet zeggen, als Peter Visser omstreeks die tijd vooraan had gestaan, was er zeker tourzege behaald. In ieder geval wanneer het aan Peter Visser als ploeg organisator had gelegen. Ik noem hem Post, Peter Post.

Het is even wennen voor iedereen om zijn plekje in het kamp te bemachtigen. Iedereen heeft een nieuwe rol voor de komende 2 weken en dat is niet altijd gemakkelijk. Toch zie ik een groep mensen die divers zijn, maar hetzelfde doel voor ogen hebben. Het zal niet te vergelijken zijn met een tour op het niveau van jongens als Basso (winnaar van Giro ‘d Italia 2010) of Contador (winaar van tou

r de france 2009), maar de intensiteit zal in de groep vergelijkbaar zijn. Over 2 weken zullen we weten wat de waarde is van 9 maanden voorbereiding en conclusies mogen trekken uit de resultaten. Mijn verwachtingen zijn hoog en zeker als het gaat om Dolf v. Beek. Ik ben fan.

Get Focused

2010-06-25T13:19:00.000-07:00

Tour

2010-06-24T06:25:00.000-07:00

Touren voor het ronald Mcdonald. Zaterdag vertrek ik. Niet om te touren, maar voor de foto's en een aantal goede verhalen. Een uitdaging voor mij en ik zal er iets goeds van maken.