Kickoff

Een eerste zege is behaald en toch heerst er verdeeldheid en is er een ware splitsing ontstaan. Vanochtend is er een groep renners vertrokken om een samenkomst bij te wonen van de vergadering der gelovigen in Barcelona. De andere renners zijn met een ochtendzon in hun vizier vertrokken richting de start van hun eerste tocht. Veel meer verdeeld dan dit zal het niet raken. Er is namelijk genoeg betrokkenheid, saamhorigheid en teamgevoel in deze ploeg. Je kan er lang over bakkeleien of je als groep naar een samenkomst moet gaan of niet. Ik zal geen oordeel hierover uitspreken, maar ik mijn indruk is dat het allemaal grote jongens zijn die voor zichzelf kunnen bepalen en verantwoorden hoe ze hun zondagochtend moeten besteden, op dit moment. Des te meer ben ik onder de indruk van de 2^de groep renners die halverwege de dag, na een in het Spaans gesproken samenkomst nog op de fiets moest om naar vanaf diezelfde startplek te vertrekken. Zie het als een tijdrit, waar ook iedere renner op een ander tijdstip start. Dit alles vond natuurlijk plaats na het ochtend ritueel. Om 06.15h. gingen de eerste luiken open. Vooralsnog lijkt hygiëne bij een ieder hoog in het vaandel te staan. Er volgt een uitgebreid ontbijtbuffet met een overdosis aan vleeswaren, pannenkoeken en vlokken. Dacht ik toch altijd dat renners enkel pasta aten. Smits (Timo) geeft duidelijk de voorkeur aan muesli met yoghurt en zal zich iets aan moeten passen deze ochtend. Met 3 kuipjes activia bosvruchten yoghurt en wat van die gedroogde granen troep, komt hij een heel eind. Zo ook ter Laak (Michiel), die dwangmatig het culinair vermogen van Mariet de Kok op de proef stelt, zal en moet zijn bordje brinta hebben. Bij gebrek aan diepe borden, kiest hij ervoor om als een ongetemde man uit het pannetje te eten en zie je hem zichtbaar tot rust komen. Ach, het zal wel overlevingsstrategie zijn. Aan

tafel schuift een onbekende renner aan. Het blijkt een broer van Smits te zijn. Zo in zijn wielertenue heeft hij wel iets weg van John Malkovich. Mocht je geen idee hebben wie dat is, dan heeft google het antwoord. Nu gaat het toch echt beginnen. Eindelijk zie ik een fiets en de daarbij behorende accessoires. Dit lijkt ergens op. Dit maakt het interessant. Natuurlijk kan het ook een vorm van bedrog zijn waarbij iemand te gekke kleding heeft en alles voor elkaar heeft, maar absoluut geen prestatie levert. We zullen het zien.

Vanwege de kleine splitsing deze dag ben ik aangewezen op de wagen van di Papi Wijnholds.

Hij is mijn Al Capone. In die grote auto heeft hij iets weg van een echte schurk,

maar toch ook weer niet. We bezoeken samen een supermarkt, welke dicht is

vanwege de dood van een van de werknemers. Helaas zijn naam is me niet bij gebleven, enkel het woord “Morte” onderaan het bericht. Tja,.... dat zegt genoeg. De kopploeg heeft het gelukkig niet al te zwaar. Helaas ontbreekt mijn favoriet en blijft ter Laak voor een dergelijke titel gevaarlijk dicht op de koploper Wijnholds zitten. In de luwte van ter Laak trotseert Smits zijn eerste klim. Ik kijk nu al uit voor de etappe van morgen waar toch een behoorlijke klim in zal zitten. Als ik de verhalen van Robert Gesink mag geloven zijn lange, dunne mensen bevoorrecht met spieren om te klimmen. Ik geef Smits dus een goede kans. Ik rond af, want mijn verhalen over kamp Ronald zijn nu even teveel van het goede, daarbij zie ik dat het 22.30h. is. Het was warm, druk en nu is het laat. De ploeg is compleet en het eten was goed. Kamp Ronald staat. Spanje is geweest, Frankrijk maakt morgen kennis met de renners van Dronten.