Ruben

zaterdag 3 juli 2010

De laatste dag voor mij als blogschrijver is aangebroken. Morgen vertrek ik met Smits richting Nederland, omdat wij wel gewoon een baan hebben en een sociaal leven. Ik ga Smits nog stimuleren om het te fietsen, maar dan in een iets hoger tempo. Jolanda, ik zal beloven dat ik achter hem blijf rijden. Vandaag was een lange etappe, met minder steile stukken. Ik vond het aardig vlak en had dan ook geen moeite om af en toe een heuveltje op te komen. Ik begrijp dat ik misschien geen recht van spreken heb. Dat bleek wel wanneer Wijnholds aangaf dat hij nog nooit zo had moeten afzien als vandaag. Ik dacht dat die jongen van staal was, maar het tegendeel is bewezen. Het grootste probleem bij de meeste, zijn de billetjes. Je moet het je voorstellen als 2 schaafplekken net onder die kwab (dus tussen bil en bovenbeen). Zweterig, dik verpakt en rood. Alsof je net nog met je blote billen achter de pick up truck hebt gehangen waarbij je af en toe even het asfalt hebt geraakt. Ik stelde aan Post voor om het eens te proberen, maar hij zag dat niet zitten. Aan de blikken van de renners is duidelijk merkbaar, dat ook hier geen grappen meer over gemaakt kunnen worden. Naja, dat kan wel, maar de blik die je wordt toegeworpen zegt genoeg. Ik wil alleen maar meelevend zijn.

Toch zaten er vandaag mooie stukken tussen. Tot mijn grote verdriet heeft Dolf v. Beek vandaag niet gereden. Ik vertel het maar gewoon eerlijk, anders krijg ik er straks van langs dat er geen foto’s zijn van Dolf. Maar opnieuw wil ik aangeven dat Dolf al lang gewonnen heeft! Hij is gestopt met roken, begonnen met afvallen en gestopt met fietsen. De balans die ik daarin kan opmaken is dat hij op verschillende vlakken is veranderd. Je zult misschien lachen, maar ik meen het serieus. Dolf heeft deze week laten zien hoe het is om ergens voor te gaan. Misschien had hij niet de beste voorbereiding genoten en had hij met oog op het fietsen zich anders kunnen voorbereiden, maar het feit dat Dolf is meegegaan heeft me iets geleerd over wilskracht. Misschien heb je aangegeven dat het je toch niet zou lukken en dat je het niet kon. Toch heb je het gedaan en daar heb je een stukje zelfverzekerdheid voor nodig. Dolf je bent een prachtige kerel en ik hoop dat je de fiets niet in de wilgen hangt, wanneer je terug komt. (voor de insiders: Je stond trouwens op mijn briefje) Goed er vormde zich vandaag dus een kopgroep met v Beek jr., Wijnholds en ter Laak sr. Daar kort op bevond zich Smits. Die vandaag zowaar een grapje maakt over het feit, dat als er iemand mocht zeiken, hij dat zou zijn. Ik stond versteld. Gelukkig stond mijn mond niet te lang open, want v. Beek jr. had besloten om met zijn bananenschil een bijennest te bekogelen. Fijn hoor, als je even rustig wil lunchen. Natuurlijk was er ook vandaag weer van alles mis met de lunch. De volgauto was 2 minuten te laat, er lagen steentjes op de weg er was geen Franse masseuse en er was geen ijs. De prinsjes doen allemaal om beurten hetzelfde verhaal: “ooohw,.... Mehrek had gister wel ijs.... Ohwww, Mehrek had gister lekker meloen.... Ohwwww, Mehrek had wel een suikerspin machine en een hot tub klaar staan.” “Je moeder!”, zei ik. Zie ik eruit als een Iranese. Nee! Na duidelijk te hebben gemaakt hoe de vork in de niet besneden meloen steekt (we hadden namelijk geen mes mee) vond iedereen het wel weer tijd om op de fiets te gaan zitten. Ondertussen hadden ze de volgauto geplunderd, was mijn cola weg en liet men mij achter met die energie troep en een hoop volle bidons. Het moet niet gekker worden. Goed, omdat ik de beroerdste niet ben heb ik ze voor morgen gouden bergen beloofd voor tijdens de lunch. Het wordt een waar feestmaal, met de hele verzorging erop en eraan. Ik ga zo met Smits afspreken hoe laat we weg gaan. Als het aan mij ligt lekker vroeg... voor de lunch in ieder geval. Anders komen we zo laat thuis. Ik wil nog even iets aanstippen wat mij zorgen baart. Zeker met mijn vertrek in het vooruitzicht. El papi gaat dagelijks boodschappen doen. Altijd lachen geblazen en een ervaring opzicht. Echter, hij staat soms wel wat lang bij het schap met de flessen wijn. Omdat ik deze man respecteer en als voorbeeld fungeert voor velen, zou ik mij in eerste instantie niet echt zorgen maken. Tot vandaag. Mariet de Kok haar Tiguan is gedeeltelijk aan puin gereden. Het gekke is alleen dat El papi geen snelheid maakte en Mariet de Kok gewoon geparkeerd stond. Waarschijnlijk stond haar sleurhut intussen half in het meer en heeft ze om die reden El papi niet zien aankomen, maar hij kwam eraan. Beïnvloed door al die wijn die elke dag in het karretje verdwijnt heeft hij in een soort van delirium zijn skelter tegen de auto van de van Beekjes geparkeerd. Ik hoop dat het klaar is met de wijn en ik roep iedereen op om minimaal 1x per dag een sms te sturen aan de man. Ter bemoediging. Gelukkig zijn er vandaag 2 dochters van el Papi gearriveerd en kan ik hem, denk ik, met een gerust hart alleen laten. Hoewel,.... 4 Wijnholds in een caravan..... Het Braziliaanse carnaval is er vermoedelijk niets bij. Kort nadat ik met de volgauto op de camping was aangekomen, kwam v. Beek jr. als eerste binnen. Ik denk dat die jongen doping gebruikt en heb m ter controle in een potje laten plassen. Als ik namelijk bij de receptie zit om te vragen hoe het zit et WiFi komt hij als een bezetene binnenstormen. De campingbaas, zijn dalmatiër en ik kijken verbaasd op. “Ik wil ijs!” is het wat er uit zijn mond komt. Ik probeer rustig te blijven en duidelijk te maken dat het hier niet ligt. Hij is inmiddels gefocust op de dalmatiër en het lijkt of dat zijn volgende slachtoffer wordt, wat door moet gaan als ijs. Ik heb het idee dat wanneer ik naar zijn ogen kijk, hij er 101 ziet. De campingbaas houd hem voor dat er verderop genoeg ijs is. Daar stuitert Harm heen. Hij fietst de laatste dagen als een malle. Misschien heeft die bodypump toch zin gehad. Goed, ik kan flauwe grappen blijven maken, maar dat zou ook gaan vervelen. Ik heb een fantastische week achter de rug, waarin ik iets heb mogen zien van passie, eenheid, zorg voor elkaar en een hoop sportiviteit op allerlei vlakken. Deze fietstocht is in dat opzicht zeker geslaagd. Ik hoop dat het Ronald Mcdonald huis straks tevreden mag zijn met een flink bedrag, zodat ook hun optimaal mogen zorg dragen voor ouders van kinderen die misschien alles behalve dat ervaren. In een kleine groep is het soms al moeilijk om naar elkaar om te kijken en hebben we gezien dat het ontzettend waardevol kan zijn om samen (in dit geval het fietsen) ergens aan te werken. Hoe mooi kan het zijn om anderen te helpen om ditzelfde te verwezenlijken. Ik hoop dat de komende week nog intenser zal zijn (niet qua fietsen uiteraard, want dat is het zeker al genoeg geweest) en iedereen straks terug mag kijken op een geweldige week. Bedankt voor jullie reacties tot zover en tot op een volgend blog! Ruben

vrijdag 2 juli 2010

Foto's van vr 2 juli

Groupies

ter Laak | Shahram

Vertrek

Goed aankomen

Voetbal

Wat voetbal kan doen

Nederland – Brazilië. Wat een wedstrijd. Ik heb me verbaasd hoe sport kan bijdragen tot verbroedering. Wat was het mooi. Met een groepje renners, die min of meer kapot waren van de etappe, zaten we in een Frans café. Ik kreeg de indruk dat dit plaatselijke kroegje tevens dienst deed als buurtsuper, naschoolse kinderopvang en tandheelkundige kliniek. Terwijl v. Beek jr. sjans had met een van de Franse meisjes in de kroeg, keken wij vol spanning de wedstrijd. V. Beek sr. baarde mij toch wat zorgen. Zijn hartfrequentie was ongeveer net zo snel als op de fiets. Hij gaf ook eerlijk te kennen dat hij daadwerkelijk gespannen was. En ik maar denken; “Krijg je geen ongeluk bij het fietsen, val je neer in Franse kroeg tijdens het voetbal.” Daar moet je toch niet aan denken. Afin, de wedstrijd naderde het einde. Terwijl wij de boel opruimde tot verbazing van de Franse middenstand in diezelfde kroeg, nam Harm afscheid van zijn nieuwe vriendin. Om jullie niet (of juist wel) ongerust te maken, ze was 7 jaar oud. Tja, Fransen en romantiek.... Het liefst zou ik willen dat na elke etappe een dergelijke voetbal wedstrijd gespeeld zou worden, op voorwaarde dat de uitslag hetzelfde zou zijn. Ik zal kort toelichten waarom. De camping waar we vandaag zitten is op de kaart moeilijk te vinden. Voor een renner in principe ook. Het was Peter Post niet meer gelukt om met de plaatselijke autoriteiten een finish poort op te blazen en het dorp met dranghekken af te zetten. Hierdoor zijn sommige renners verkeerd gereden en hebben ze er een aantal extra kilometers moeten bij tikken. Tja,... en dat zorgt voor frustratie. Helemaal als je jezelf bedenkt dat je 5 volgauto’s hebt, en er minimaal 5 mensen buiten de renners om alleen maar gefocust zijn op de route en of alle renners deze volgen. Aan Alexander en Mehrak zal het niet gelegen hebben. Zij hebben zich 200% ingezet. Mehrak heeft als een malle door het plaatsje gelopen waar de renners een korte lunchpauze hadden. Bij alle plaatselijke kroegjes heeft ze ijs gehaald en de renners op de afgesproken plek onthaald, of iets verder dan dat... ik weet het niet, ik was er niet bij. Vandaag opnieuw in de tour aanwezig, Dolf v. Beek en Hugo ter Laak. Zij hebben beide een knappe comeback gemaakt. Welliswaar reed v. Beek achteraan, maar vol energie. Wat een klimgeit is die kerel ook. Wijnholda blijft de eeuwige optimist. Gedreven door passie en zijn droom, maakt hij zich elke etappe eigen. De schrale plekken, daar waar het daglicht niet komt, laat ik aan de verbeelding over. Ik zou er als verpleegkundige uren over kunnen schrijven, maar dat maakt het niet echt smakelijker. Het zou wel Peter v. Beek zijn verbeten blik kunnen verklaren. Gelukkig heeft dr. Pull meer dan genoeg siliconenzalf meegegeven en kan iedereen lekker smeren. Ik heb aardig verstand van decubitus en zou op dat gebied wel wat billen kunnen scoren. De details van deze dag houden jullie te goed. Ik weet alleen niet van wie. Oh ja, vandaag in de rubriek: “Vraag het aan Ruben” een vraag van Joris. Joris, welkom! We behandelen je vraag met de nodige zorg. De vraag was: “Hoeveel tenten zetten jullie nou eigenlijk op.” Terwijl ik dit type kijk ik naar Post. Ik vraag mezelf af of dit een goed moment is om te vragen hoeveel hij er nu (het is 33 graden en hij staat vol in de zon) aan het opzetten is. Want reken wel, onze wielerprinsjes hoeven dat natuurlijk niet te doen. Buiten dat ik het daar volledig mee eens ben, klopt er toch iets niet. Ons tentenkamp bestaat namelijk uit 2 caravans, waarvan 1 volledig is uitgerust met moderne apparatuur (anders kan ik niet werken, natuurlijk) en dient hij tevens als atoomkelder. Je begrijpt dit gaat over de El papi caravilla. Dan is er nog de sleurhut van de van Beekjes. Een goede tent voor de renners en dan begint het. 3 tenten die zelfs in een vluchtelingenkamp ritueel verbrand zouden worden. Met geen mogelijkheid op te zetten en wanneer je ‘s nachts geen toilet kan vinden en je voor het “muurtje” van een tent gaat, je de hele hut in puin piest. Beste Joris, je bent het laatste blog-verzoek wat ik hierbij inwillig. Ik hoop dat ik je vraag naar tevredenheid heb beantwoord. Ik nodig je zelfs uit om vanaf morgen op gezette tijden een handje te helpen met het opzetten van de tenten. Ik zal er helaas niet bij zijn. Ooit woonde ik naast Dhr. Beelen van het gelijknamige sloopbedrijf en sinds dien heb ik gezien dat afbreken veel lucratiever is. Ik houd mij vooral daar mee bezig. Vandaag ben ik trouwens met El papi meegeweest en Mariet de Kok naar de intermarche. De Kok houdt alles in de gaten en uit pure verveling gooi ik alles in de kar, waarmee ik haar kan shockeren. Van trolley-koffers tot grote pakken meel. Het maakt El papi werkelijk niets uit wat er in de kar komt, hij vindt het allemaal prachtig. Met een kar die ruim boven het vastgestelde budget van Post is gevuld, spoeden wij ons naar de nieuwe camping waar we worden onthaald met een koud biertje door een Franse campingbaas. Is het een zonnesteek of worden de Fransen naar mate je verder naar het noorden gaat humaner? Even word ik gestoord door Mehrak. Ik probeer altijd hard te werken wanneer iemand de caravilla instapt, want ik ben uiteindelijk mee voor de foto’s en wat verhaaltjes. Ik schrik dus min of meer wakker voel me betrapt en Mehrak begint gelijk met schreeuwen. Nog wat versuft weet ik niet of ze nu Iraans of Nederlands tegen me praat. Ook als ik niet versuft ben heb ik dat soms, maar dat terzijde. Mehrak voelt de koele lucht van de airco en zegt tegen mij: “Taftey Joda Bafteh” Ik probeer er van alles van te maken. Zoiets als; “aan tafiel jonguh, we gaan baften.” (baften is in mijn woordenschat opgenomen als vervanging voor eten) Maar nee hoor, iets Iraans is over mij uitgesproken. Ik weet nog steeds niet wat het betekend, maar ik durf niet te gaan slapen. Als ze maar niet denkt dat ik mijn koele plek inruil voor haar luchtbedje. Lepeltje lepeltje met Shahram liggen is voor ons beide niet leuk! Goed, door de voetbal toch een goede afsluiting van de dag. Ik hoop dat de groep ook zonder voetbal hecht zal zijn en nog hechter mag worden. Het woord wat in mij opkomt is: “Verdraagzaamheid”. Voor iedereen een uitdaging, maar de potentie is er! Het was weer fantastisch. Ik sluit nu af zodat ik incl. Laptop naar buiten kan lopen. Dit beschermt me min of meer tegen een kale hamster die hier om de caravan heen kruipt. Die heb ik namelijk per ongeluk een beetje nat gemaakt..... Au Revoir!

Foto's van do 1 juli

Raising money for Ronald McDonald | Utrecht

Pauze

Hoera, brood voor Smits

v. Beek | Klimmen

Smits | Klimmen

Vermoeidheid (do 1 juli)

Wanneer de vermoeidheid toeslaat en alle ogen zijn op je gericht, dan is het soms lastig om netjes te blijven en nog ietwat christelijk te reageren op vrijwel alles wat er wordt gezegd. Vanochtend hoorde ik een tekst die iets zei over de vriendelijkheid die bij alle mensen bekend zou zijn. Begin dan maar eens aan een dag die voor de renners zwaar zal zijn. Ik kan beter een leuk gesprek met de kassa jufvrouw van de Intermarche voeren, dan een renner ondersteunen bij zijn etappe. Vriendelijkheid lijkt iets wat vandaag niet op ons prioriteiten lijstje staat, laat staan vreugde. Ja, vreugde omdat de zon schijnt, of omdat er gebakken eieren waren, of omdat we gister wel WiFi hadden en vandaag niet. Echt, spreek een renner aan en het lijkt verkeerd. Als ware prinsjes wachten ze ’s middags op hun lunch. Onze broeder liefde ging op dat moment uit naar van Beek (Peter) en Sharam. Zij hadden besloten dat hun pad ergens anders heen leidde. Dat betekende dat een volgauto (incl. Lucnh) achter hun aan moest, om ervoor te zorgen dat ze niet huilend langs de kant van de weg zouden komen te staan. Ach, Post kon praten als brugman, maar een vermoeide renner met een klim van 21km. achter de rug is als een Chinees in Twente. Op een aantal Chinese gerechten na verstaat zo iemand niets meer. Begint vervolgens van Beek jr. te zeuren dat z’n lunch niet compleet is. Meneer zijn brood is niet gesmeerd. Ik denk gelijk aan zijn moeder, maar kan me niet indenken dat ze zo gek zou zijn om zelfs zijn brood voor hem te smeren. Wanneer ik hem ermee confronteer (vol vreugde overigens) begint hij te hakkelen; “Ja, ik dacht,... ik had gister beleg op mijn brood en vond dat niet zo lekker en daarom had ik droog brood meegenomen, maar nu vind ik het wel lekker” Ik kijk hem kort aan (met een vreugdevolle blik) en hij begrijpt gelijk hoe je sommige lessen in het leven leert, door eerst te ervaren hoe het is. Ik moet zeggen, van Beek jr. is in vorm. Hij heeft me opgebiecht hoe hij stiekem al maanden bodypump oefeningen doet in zijn slaapkamertje. Ik denk dat zoiets alleen voor vrouwen is en kan me nog goed herinneren dat ik ooit in een zaal op de sportschool lag in een les genaamd “bodypump”. Ik vind het verstandig dat van Beek nooit buiten zijn slaapkamer is wezen oefenen. Ter Laak kwam aardig mee, maar deed me steeds denken aan het hijgend hert der jacht ontkomen. Ik kan me niet herinneren dat hij de longen van van Beek heeft overgenomen, maar hij moest er flink aan trekken. Uiteraard heeft deze appie happie man het ook gered, of moet ik zeggen appie lucht happie (ik refereer naar zijn AH wieler tenue). Smits is een stabiele underdog. Hij verdoezelt zijn gevoelens door wat te mopperen op het systeem, de Fransen en stelt de levensvragen zoals iedereen dat doet; “Waar is mijn brood?” Ach, doen we dat niet allemaal. Complimenten voor Wijnholds vandaag. Hij was de vrolijke noot en nam daar verschillende renners gewoon in mee. Liedjes die niet door de beugel kunnen, afgewisseld met liederen zoals hij die in de vergadering der gelovigen zingt. Ik vind het bijzonder, maar het werkt en zijn vriendelijkheid is ons na vandaag zeker bekend. Goed, na een vermoeiende dag, gedonder met WiFi en mijn extreem korte spanningsboog, laat ik het hierbij. Een vriend van mij schreef onlangs in een column dat hij vroeger in tegenstelling tot zijn christelijke vrienden die van de veluwe komen, wel naar de smurfen mocht kijken en suske en wiske mocht lezen. Ik voel me in deze groep vandaag een beetje het jongetje wat ook de smurfen mocht kijken en zou even niets liever willen dan dat. Soms heb je dat. Lekker veilig en even wat ruimte voor jezelf. Misschien heeft iedereen dat na vandaag wel een beetje. Heeft er iemand een seizoens box over van de smurfen, dan kijken we allemaal voor het slapen gaan onze eigen aflevering. Welterusten.