Vermoeidheid (do 1 juli)

Wanneer de vermoeidheid toeslaat en alle ogen zijn op je gericht, dan is het soms lastig om netjes te blijven en nog ietwat christelijk te reageren op vrijwel alles wat er wordt gezegd. Vanochtend hoorde ik een tekst die iets zei over de vriendelijkheid die bij alle mensen bekend zou zijn. Begin dan maar eens aan een dag die voor de renners zwaar zal zijn. Ik kan beter een leuk gesprek met de kassa jufvrouw van de Intermarche voeren, dan een renner ondersteunen bij zijn etappe. Vriendelijkheid lijkt iets wat vandaag niet op ons prioriteiten lijstje staat, laat staan vreugde. Ja, vreugde omdat de zon schijnt, of omdat er gebakken eieren waren, of omdat we gister wel WiFi hadden en vandaag niet. Echt, spreek een renner aan en het lijkt verkeerd. Als ware prinsjes wachten ze ’s middags op hun lunch. Onze broeder liefde ging op dat moment uit naar van Beek (Peter) en Sharam. Zij hadden besloten dat hun pad ergens anders heen leidde. Dat betekende dat een volgauto (incl. Lucnh) achter hun aan moest, om ervoor te zorgen dat ze niet huilend langs de kant van de weg zouden komen te staan. Ach, Post kon praten als brugman, maar een vermoeide renner met een klim van 21km. achter de rug is als een Chinees in Twente. Op een aantal Chinese gerechten na verstaat zo iemand niets meer. Begint vervolgens van Beek jr. te zeuren dat z’n lunch niet compleet is. Meneer zijn brood is niet gesmeerd. Ik denk gelijk aan zijn moeder, maar kan me niet indenken dat ze zo gek zou zijn om zelfs zijn brood voor hem te smeren. Wanneer ik hem ermee confronteer (vol vreugde overigens) begint hij te hakkelen; “Ja, ik dacht,... ik had gister beleg op mijn brood en vond dat niet zo lekker en daarom had ik droog brood meegenomen, maar nu vind ik het wel lekker” Ik kijk hem kort aan (met een vreugdevolle blik) en hij begrijpt gelijk hoe je sommige lessen in het leven leert, door eerst te ervaren hoe het is. Ik moet zeggen, van Beek jr. is in vorm. Hij heeft me opgebiecht hoe hij stiekem al maanden bodypump oefeningen doet in zijn slaapkamertje. Ik denk dat zoiets alleen voor vrouwen is en kan me nog goed herinneren dat ik ooit in een zaal op de sportschool lag in een les genaamd “bodypump”. Ik vind het verstandig dat van Beek nooit buiten zijn slaapkamer is wezen oefenen. Ter Laak kwam aardig mee, maar deed me steeds denken aan het hijgend hert der jacht ontkomen. Ik kan me niet herinneren dat hij de longen van van Beek heeft overgenomen, maar hij moest er flink aan trekken. Uiteraard heeft deze appie happie man het ook gered, of moet ik zeggen appie lucht happie (ik refereer naar zijn AH wieler tenue). Smits is een stabiele underdog. Hij verdoezelt zijn gevoelens door wat te mopperen op het systeem, de Fransen en stelt de levensvragen zoals iedereen dat doet; “Waar is mijn brood?” Ach, doen we dat niet allemaal. Complimenten voor Wijnholds vandaag. Hij was de vrolijke noot en nam daar verschillende renners gewoon in mee. Liedjes die niet door de beugel kunnen, afgewisseld met liederen zoals hij die in de vergadering der gelovigen zingt. Ik vind het bijzonder, maar het werkt en zijn vriendelijkheid is ons na vandaag zeker bekend. Goed, na een vermoeiende dag, gedonder met WiFi en mijn extreem korte spanningsboog, laat ik het hierbij. Een vriend van mij schreef onlangs in een column dat hij vroeger in tegenstelling tot zijn christelijke vrienden die van de veluwe komen, wel naar de smurfen mocht kijken en suske en wiske mocht lezen. Ik voel me in deze groep vandaag een beetje het jongetje wat ook de smurfen mocht kijken en zou even niets liever willen dan dat. Soms heb je dat. Lekker veilig en even wat ruimte voor jezelf. Misschien heeft iedereen dat na vandaag wel een beetje. Heeft er iemand een seizoens box over van de smurfen, dan kijken we allemaal voor het slapen gaan onze eigen aflevering. Welterusten.