Foto's van een rustdag

Het leven van een blogschrijver en een gele trui drager

Onderhoud

Kantoor blogschrijver

Ontbijt in de nevel

Rustdag

Wat kan een rustdag toch zinvol zijn. Al is het alleen al om alle blog verzoeken gelegitimeerd te kunnen negeren. Ja, ook ik rust uit. We lijken wel een radiostation waar je een plaatje aanvraagt. Goed vandaag in de rubriek vraag het aan Ruben: “hoe staat het met de bidons” Ik vind het een goede vraag, wat zeg ik, dat bied mij eindelijk eens de gelegenheid om te zeggen wat ik echt vind. Dus daarvoor al dank, Mw ter Laak. Ik zal u kort vertellen hoe die in zijn werk gaat. Elke avond worden er twee bidons uit de doos gehaald die ik maar niet kan vinden. Als een soort trofee neemt Peter Post de bidons mee richting de groep, alwaar hij een RENNER (dit euvel kom ik zo op terug) de bidon geeft om te openen. Tekeningen, kaarten, boodschappenlijstjes en andere schrijvers komen uit de bidon over het algemeen met een overdosis aan mentos. We worden bemoedigd met mentos. Ik snap dat een dr. Oetker pizza niet goed paste, maar tegenwoordig krijg ik bij het ontbijt mentos, bij de lunch en als ik pech heb bij het avondeten. Het is ongeloveloos. Het feit dat ik niet tot de selectieve groep mensen behoor die een bidon mogen openen, maakt me verdrietig. De vreugde die hiermee gepaard gaat, mis ik oprecht. Afgelopen nacht huilde ik mijzelf in slaap. Weliswaar begeleid door het snurker mannenkoor, maar toch. Smits had net een bidon geopend met notabene persoonlijke knuffels etc... en wie eet er vervolgens weer mentos...? Precies. Nogmaals Mw. Ter Laak bedankt voor de vraag. Ik ben blij dat ik het eerlijk in de groep heb kunnen gooien. Ik moet er eerlijk bij toegeven het openen van een bidon is een feestje ansicht en het weggeven ook. Mensen zijn verrast en dankbaar. Ik denk dat er geen betere bidon te krijgen is. Goed snel over na vandaag. Slechts 60km. werd er vandaag gefietst. De jochies werden naar het startpunt gebracht en vanaf daar leek het wel 1 lange afdaling. Sonia is richting Nederland vertrokken en even dacht ik dat iedereen onder de 23 geen zin meer zou hebben om te fietsen. Waar zo’n gedachte vandaan komt,.... geen idee. Soms zie je gewoon de teleurstellende blik in iemands ogen. Op de achtergrond hoor je dan Marco Borsato jammeren; “Afscheid nemen bestaat niet”. Ach, zo zou je iedereen wel een nummer kunnen toeschrijven, denk ik. Hoe heette dat ene nummer ook alweer. “Ik heb hier een fiets voor m’n moeder”? Omdat niemand minder dan mijn rallycoureur Alexander Knol, Sonia mocht wegbrengen, hebben we vandaag een andere volgauto moeten inrichten. De Nissan pick-up met wat subtiele reclame titels op de zijkant van een las-tig-nisch bedrijf. Maar wat een auto. Open slaande deuren in een jaren ’30 huis ok, maar in een auto? Opnieuw het probleem van de eerste dag moeten beleven. Te laat achter de renners aan, betekend dat je te ver achterop raakt. Die gasten gaan hard zeg. Goed, na een uur dan toch de renners in het zicht. Een groep bestaande uit gele trui drager Wijnholds, de van Beekjes minus niet meer zo favortiet Dolf, maar hij weet wat ik echt van ‘m vind. Ter Laak, Smits en Sharam. Hij was immers niet meer jarig vandaag. Nog even iets over Smits. Buiten dat hij een soort van voorgeprogrammeerde tomtom is, heeft hij sinds gister ergens afstand van gedaan en ik ben werkelijk met stomheid geslagen. Het gaat namelijk om een bagagedrager. Ik voel sommige mensen al verbazingwekkend kijken, bij het lezen van het woord; “bagagedrager”. Ja dat is zo’n ding achterop je fiets waarmee je naar school/ werk gaat of even een boodschapje doet voor je bejaarde buurvrouw of je moeder, mocht je daar nog boodschappen voor doen. Ik weet niet wat Smits van plan was. Misschien wilde hij in elk dorpje stoppen om souvenirs te kopen en die vervolgens achterop de fiets te binden. Verzin het maar. Zie je het al voor je... Goed, het gewicht, zo zegt Smits, was de doorslaggevende factor, om de bagagedrager eraf te halen. Misschien heb ik m er wel iets teveel mee gepest, maar daar zal Wijnholds zeker zijn aandeel in gehad hebben. Oh ja, wat ik helemaal vergeet te vertellen is hoe van Beek vanochtend uit zijn caravan kwam. Die man leek wel 80. Hij had natuurlijk niet door dat ik tussen de gordijnen vanuit mijn nederige stulpje naar hem zat te loeren en elke stap nauwlettend in de gaten hield. De manier waarop van Beek moest opstarten om tot een normaal loop patroon te komen herken ik van verschillende patiënten. Als een dieseltje welliswaar, want ook hij zat weer netjes op de fiets. Tijdens de lunch leek het mij slim om mijn telefoon als eikpunt in het gras te laten liggen. Altijd handig voor iemand die verdwaald is en misschien dacht, het met engels te kunnen redden. Nou, dat kan je vergeten. Niemand kan hier engels, maar ja dat krijg je als je als kind al wijn in je strotje krijgt gegoten. Het aantal hersencellen om die vreemde taal onder de knie te krijgen is totaal vernietigd. Vaak al voor hun 10^de levensjaar. Mafketels. Onderweg een mooi uitzicht gehad op de brug van Milau. Wat een brug. Ik was even versteld. Uiteindelijk terug gereden met Peter Post om mijn telefoon te zoeken en ja hoor, ik ben voor het geluk geboren. In het ressort van vandaag staat kamp ronald inmiddels helemaal klaar. Mede dankzij de hulp van Knol, ter Laak jr. en van Beek ex-favoriet. Uiteraard is ook het culinaire team onder leiding van Mieke goed georganiseerd. Echt, el papi en Mariet de Kok hebben niets meer te zeggen. Vandaag zelf ook maar eens op de fiets gekropen. Voordat Sharam door had wat er gebeurd, had ik zijn fiets gestolen. Ik steelde dus een fiets van een Iraniër, ik voelde met doortrapt slecht achteraf. Vooral om het feit dat ik ook flink had doorgetrapt. Met ter Laak in mijn achterwiel heb ik toch op blote voeten de 50km./h. aangetikt. Sharam bedankt voor het klimmen, de afdaling was te gek! Goed, het was een rustdag, dus weinig rennersnieuws, maar zeker een goed plan. Iedereen zit met z’n voetjes in de rivier onder het genot van een biertje de dag door te nemen, de zon schijnt en het eten wordt gemaakt. Kunnen we niet omdraaien en op deze manier richting Zuid Afrika fietsen? Tot morgen.

ter Laak helemaal kapot

van Beek sr.

van Beek jr.

Lunch

Koploper Wijnholds

Nieuwe Woorden

Frankrijk, het land van gemak, het eigenwijze, het eigengereide, de brie, de wijn, peugeot, renault, Parijs en,......bergen. Dat laatste valt niet mee. Zeker niet wanneer je met een stel eigenwijze renners, die gevuld zijn met brie en wijn de berg op moet. Dan merk je toch dat de reeds aanwezige karakter eigenschappen nog eens subtiel worden uitvergroot. Ik zal er niet om liegen, zelfs die van mij. De etappe begon vandaag vanuit Lezignan Corbieres. Een pittoresk plaatsje in het zuiden van Frankrijk. Ik schrijf dit, omdat dit mogelijk is wat je wilt horen. Een romantische toon in dit verhaal, maakt dat je even wegdroomt naar het Franse en je jezelf met een glas rode wijn ’s avonds nog even de gelegenheid geeft om de dag de revu te laten passeren. Ik kan je vertellen, wat ik gezien heb van Lezignan Corbieres is een Intermarche zoals elk frans dorp dat heeft en juist de pittoreske plaatsjes niet en een tunnel die te laag is voor de caravilla van el Papi waardoor de hele Zuid-Franse infrastructuur plat lag. Gelukkig zijn hij en zijn team vandaag goed aangekomen bij het nieuwe ressort in Saint Rome de Tarn. Of Rome de Tarn daadwerkelijk heilig was weet ik niet, maar hij heeft een flinke rivier nagelaten, waar het goed zwemmen is. Goed, ik zal iets meer over de etappe van vandaag vertellen, althans ik doe mijn best. Ik begreep dat er mensen zijn die cijfers, harde feiten en kilometers willen horen/ zien. Ik ben elke dag allang blij als ik even niet meer bezig hoef te zijn met die kilometers. De routekaarten zijn me aan het einde van de dag in het netvlies gebrand en ik kan geen bidon meer zien. Laat staan die energie verrijkte rommel die er in moet. Daarbij komt nog iets; Het lijkt wel of iedereen in Nederland de hele dag dat mannetje van ter Laak aan het volgen is met z’n track blablabla device. Als ik al die betrokkenheid lees zou ik toch bijna gaan denken dat de recessie ervoor heeft gezorgd dat de hele vergadering thuis zit en mensen massaal de site volgen ter invulling van hun dag. Ik kan het fout hebben, maar een betere tijdsbesteding zou ik niet kunnen bedenken. Goed, vandaag 108km. gefietst. 8.30h. gestart en 16.30h. op de plaats van bestemming aangekomen. Goed, als u in uw scherm naar start gaat, vervolgens naar bureau accessoires, dan kunt u met de muis klikken op rekenmachine. Er opent dan een vernuftig programma waarmee u de gemiddelde snelheid kunt berekenen. In feite kunt het op dezelfde wijze gebruiken als uw rekenmachine, zoals deze in de bureaulade ligt in de studeerkamer. Reken maar uit. Nee, dit word te flauw. Ik heb werkelijk geen idee hoe het zat met het klimmen en dalen etc. Smits staat me hier in bij, want georganiseerd als hij is, weet hij precies wat er op het programma staat en wat hij heeft gefietst. Die man onthoud dat! Bijzonder hoor.

Toen ter Laak om 13.00h. boven was na een forse klim, heeft hij mij een kleine impressie gegeven van zijn rijke woordenschat. Ik heb combinaties gehoord die zelfs een onderzoeker op het gebied van lichamelijke aandoeningen niet had kunnen bedenken. Hij zit er vol mee. Zijn broer daarentegen is wat stiller en laat niet veel los. Een kleine tegenvaller was dat we ter Laak II (de wat stillere dus) 40km. voor het eind moesten oppikken. Hij was kapot. Gaf ik hem gister nog een goede kans na het hele vochtincident, dan zou ik hem vandaag geen cent meer geven. Die jongen is gesloopt. Dan zit je toch naast iemand die baalt. Niet een beetje, maar flink. Wat een domper. Daar zijn weinig woorden voor. Allicht heeft zijn broer daar een goed woord voor over.

De van Beekjes hebben het heel aardig gedaan. Onze nieuwe longen man neemt serieuze stappen richting het overnemen van Dolf zijn positie in mijn persoonlijke ranglijst. Hij heeft zich goed gedragen vandaag. Tja en Dolf,... Dolf is een held. Hij heeft geholpen het kamp op te slaan en zich mede ontfermt over de catering. Way to go Dolf! Papa van Beek reed als hekkensluiter een goede etappe. Hij heeft zich niet laten kennen en zich kranig gedragen. Voor een tiental kilometers reed hij op met ter Laak II. Een rode duo dat zij vormde, was te gek. Een hamer en sikkel hadden hun tenue volledig afgemaakt. Rode rakkers.

Wijnholds blijft goed. Zonder twijfel een gele trui waard, maar dat zou zonde zijn van het cervelo shirt, wat hij met trots draagt. Als een ongecontroleerde vuurpijl stort hij zich van de berg af. Geen eigenwijze fransman die het in zijn hoofd haalt om Wijnholds in te halen. Je hoort ze denken; “ik dacht dat wij gevaarlijk reden”. Het is een wonder hoe iedereen het er vooralsnog zonder kleerscheuren vanaf heeft gebracht. Gelukkig maar, want vallen hoort er nou eenmaal bij. Althans als het aan de renners van de rabo ploeg ligt wel. Ik weet niet veel van het hele rennen ansicht, maar vallen in een wieler tenue wanneer je de 70km. per uur aantikt lijkt me niet fijn.

Sharam was vandaag jarig en heeft niet gefietst. In Iran schijnt het zo te zijn dat wanneer je jarig bent, je niet hoeft te fietsen. Ik denk dat na vandaag iedereen uit Iran had willen komen en morgen jarig zou willen zijn. Morgen staat er een rustdag op het programma. Dat betekend zo’n 60 km fietsen. Mijn naam is Ruben, ik ben morgen jarig en kom uit Iran.

ter Laak in volle vaart

Spaanse Tomtom incl. megaphone | Sonia

Kopploeg

ter Laak II

ter Laak II opnieuw bijgevuld

Water in een rallyrace

Vandaag vroeg ik me af of ik mee deed aan de rally van Dakar, of dat ik midden in een etappe zat. De auto waar ik vandaag in zat was prima en mijn chauffeur (Alexander Knol) ook. Mijn werk op de intensive care maakt dat ik aardig voorzichtig ben wat rijden betreft. Ik heb te vaak potentiële orgaan donoren voorbij zien komen. Maar Knol weet wat hij doet. Ach, ik zit, maak foto’s, reflecteer een beetje vanuit een stoeltje in de zon... als dit mijn enigste zorg zou zijn, dan komt dat wel goed. De broer van Knol, Knol II, is als renner deze week ingestapt. Spijtig genoeg heeft hij na de etappe van gister moeten afhaken. Gelukkig niet op eenzelfde wijze als Laurens ten Dam, maar ook voor Knol II (Marnix) is het een domper om je doel opzij te moeten schuiven. Een vlugge blik op zijn knie zei genoeg. Ik zal de foto’s achterwege laten, maar mocht je jezelf afvragen waar dat kindersurprise-ei is gebleven, dan zou je eens aan Knol II moeten vragen of hij z’n knie leeg maakt. Wat een giagantishc blauw ei zit daar in zeg. Ik maak me geen zorgen, want lopen gaat goed en fietsen doet hij niet meer. Goede keus. El papi heeft samen met Mariet de Kok het eten klaar en ik kan je vertellen, dat wil je niet missen. Je zult er niets van merken, maar ik pauzeer even.... Een maaltijd, dagafsluiting en discussie verder, ben ik weer achter m’n laptop gekropen. Het eten was goed en het belooft luchtige nacht te worden in de caravan van el papi. Ik zal de details niet verder beschrijven. Even over de rit. Het was warm en stijl. Toch viel de klim ten opzichte van morgen mee. We zijn zo’n 200m. gestegen. Morgen gaan we van 30m. naar 1100m. en dat zullen ze merken. Door mijn deelname aan de rally van vanochtend waren we iets achterop geraakt t.o.v. de ploeg. Hierdoor zaten ze al vrij snel zonder water, waardoor de kwaliteit van leven drastisch afnam met elke meter die ze verder fietste. De broer van de inmiddels eerder in kaart gebrachte ter Laak, was voor de helft van de etappe al bijna genoodzaakt om aan het infuus bij te komen. Net toen ik mijn infuusnaald in zijn arm wilde steken begon het te regenen.... Oh nee, net toen ik erachter kwam dat ons water op was, zijn we als een malle naar een winkel gegaan, waar we opnieuw 45l. water hebben gehaald. Ter Laak (Hugo) heeft zoals bij een gans een trechter in zijn verdroogde mondje gekregen en is flink gevuld, met als resultaat, dat hij een goede etappe achter de rug heeft. Van deze jongen zullen we zeker nog grote dingen mogen verwachten. Wijnholds is vandaag opnieuw de onbetwiste koploper in de ploeg geweest. Shahram heeft een poging gedaan deze koppositie over te nemen, maar tevergeefs. Een korte break 20km. voor de finish heeft ervoor gezorgd dat mijn persoonlijk favoriet van Beek (Dolf) ervoor koos om zijn fiets te laten staan. Als barmhartige baptist heb ik hem meegenomen in onze bezemwagen (die dus eindelijk zijn naam eer aan doet) en hem verteld hoe trots hij mag zijn op deze tweede etappe. Van Beek heeft zo’n 100km. gefietst bij temperaturen tot 32 graden. Hij heeft alles gegeven, is grenzen overgegaan en hard naar beneden gegaan. Ik heb nog goede hoop om in een latere etappe van Beek weer terug te zien op de fiets. Morgen zal waarschijnlijk niet vanwege de behoorlijke klim, die op het programma staat. Toch heb ik nog 2 van Beek-jes die meerijden in de ploeg. De jongste daarvan is toe aan een nieuw stel longen en is vanaf vandaag definitief gestopt met roken. Ik vind dat je dit soort methodes moet verplichten bij verstokte rokers. Weet je wat een consult kost bij een of andere anti rook goeroe die waarschijnlijk aandelen in stivoro heeft zitten. Afin, zet zo iemand op een fiets en laat m 200m. stijgen en dalen in een tijdsbestek van 8 uur, uitgesmeerd over zo’n 115km. en je bent genezen. Ik houd mijn sigaret,.... uhm,... hart vast voor morgen. Een klein overzichtje zou misschien wel lekker zijn, want ik kan me voorstellen dat je door de renners de fiets niet meer ziet en niet meer weet wie, wie is. Ik zal daar eens aan gaan werken. Als laatste wil ik je nog iets vertellen over de tomtom in de volgauto. We noemen haar Sonia. Ze is te downloaden via tomtom en praat met een spaans accent. Wanneer je niet luistert begint ze daadwerkelijk te schreeuwen en als je geluk hebt, ook nog in het spaans. Het is wonderlijk hoe ze de renners motiveert in diezelfde taal en met gebruik van een megafoon mijn gehoor ernstig heeft beschadigd. Ach, zolang er door haar toedoen nog jongens zijn die graag de berg op fietsen, zal ik de laatste zijn die zegt dat het oude navigatie werk van een spaanse tomtom niet werkt. Hopelijk wel iets minder volume morgen en iets meer water.

ter Laak

Smits

Wijnholds

Vlak bij de start

Briefing

Kickoff

Een eerste zege is behaald en toch heerst er verdeeldheid en is er een ware splitsing ontstaan. Vanochtend is er een groep renners vertrokken om een samenkomst bij te wonen van de vergadering der gelovigen in Barcelona. De andere renners zijn met een ochtendzon in hun vizier vertrokken richting de start van hun eerste tocht. Veel meer verdeeld dan dit zal het niet raken. Er is namelijk genoeg betrokkenheid, saamhorigheid en teamgevoel in deze ploeg. Je kan er lang over bakkeleien of je als groep naar een samenkomst moet gaan of niet. Ik zal geen oordeel hierover uitspreken, maar ik mijn indruk is dat het allemaal grote jongens zijn die voor zichzelf kunnen bepalen en verantwoorden hoe ze hun zondagochtend moeten besteden, op dit moment. Des te meer ben ik onder de indruk van de 2^de groep renners die halverwege de dag, na een in het Spaans gesproken samenkomst nog op de fiets moest om naar vanaf diezelfde startplek te vertrekken. Zie het als een tijdrit, waar ook iedere renner op een ander tijdstip start. Dit alles vond natuurlijk plaats na het ochtend ritueel. Om 06.15h. gingen de eerste luiken open. Vooralsnog lijkt hygiëne bij een ieder hoog in het vaandel te staan. Er volgt een uitgebreid ontbijtbuffet met een overdosis aan vleeswaren, pannenkoeken en vlokken. Dacht ik toch altijd dat renners enkel pasta aten. Smits (Timo) geeft duidelijk de voorkeur aan muesli met yoghurt en zal zich iets aan moeten passen deze ochtend. Met 3 kuipjes activia bosvruchten yoghurt en wat van die gedroogde granen troep, komt hij een heel eind. Zo ook ter Laak (Michiel), die dwangmatig het culinair vermogen van Mariet de Kok op de proef stelt, zal en moet zijn bordje brinta hebben. Bij gebrek aan diepe borden, kiest hij ervoor om als een ongetemde man uit het pannetje te eten en zie je hem zichtbaar tot rust komen. Ach, het zal wel overlevingsstrategie zijn. Aan

tafel schuift een onbekende renner aan. Het blijkt een broer van Smits te zijn. Zo in zijn wielertenue heeft hij wel iets weg van John Malkovich. Mocht je geen idee hebben wie dat is, dan heeft google het antwoord. Nu gaat het toch echt beginnen. Eindelijk zie ik een fiets en de daarbij behorende accessoires. Dit lijkt ergens op. Dit maakt het interessant. Natuurlijk kan het ook een vorm van bedrog zijn waarbij iemand te gekke kleding heeft en alles voor elkaar heeft, maar absoluut geen prestatie levert. We zullen het zien.

Vanwege de kleine splitsing deze dag ben ik aangewezen op de wagen van di Papi Wijnholds.

Hij is mijn Al Capone. In die grote auto heeft hij iets weg van een echte schurk,

maar toch ook weer niet. We bezoeken samen een supermarkt, welke dicht is

vanwege de dood van een van de werknemers. Helaas zijn naam is me niet bij gebleven, enkel het woord “Morte” onderaan het bericht. Tja,.... dat zegt genoeg. De kopploeg heeft het gelukkig niet al te zwaar. Helaas ontbreekt mijn favoriet en blijft ter Laak voor een dergelijke titel gevaarlijk dicht op de koploper Wijnholds zitten. In de luwte van ter Laak trotseert Smits zijn eerste klim. Ik kijk nu al uit voor de etappe van morgen waar toch een behoorlijke klim in zal zitten. Als ik de verhalen van Robert Gesink mag geloven zijn lange, dunne mensen bevoorrecht met spieren om te klimmen. Ik geef Smits dus een goede kans. Ik rond af, want mijn verhalen over kamp Ronald zijn nu even teveel van het goede, daarbij zie ik dat het 22.30h. is. Het was warm, druk en nu is het laat. De ploeg is compleet en het eten was goed. Kamp Ronald staat. Spanje is geweest, Frankrijk maakt morgen kennis met de renners van Dronten.

Foto's

ter Laak keihard aan het werk (autom. pomp)

Kamp Ronald

Het is toch eigenlijk bizar hoe je van Utrecht naar Barcelona kan komen in minder dan 5 uur. Ik voel me bevoorrecht in meerdere opzichten. Ten eerste omdat ik in de luxe positie zit dat ik niet uren, wat,... dagen in de auto hoef te zitten om op een bestemming als deze te komen. Ten tweede voel ik me bevoorrecht omdat ik niet in dit warme weer in de brandende zon mezelf de Pyreneeën over hoef te jagen. Je begrijpt, het is hier dus fantastisch. Mooi weer, goede koffie en een warm welkom van de familie van Beek met als favoriet renner Dolf v. Beek. Toch ziet van Beek (Dolf) toch ietwat op tegen de eerste bergetappe en neemt hij zijn voorbereiding dan ook heel serieus. Even afwassen, een poosje in het stoeltje, richting het strand voor wat beenspier oefeningen en de nodige ontspanning op standje 2 (ook dit laatste wordt in/ met de stoel gedaan). Ik heb al aangegeven bij van Beek dat ik het zie zitten met hem en heb me als outsider het doel gesteld hem hierin te pushen. Zijn twijfeling over het wel of niet kunnen en toch doen, maakt het dat hij mijn persoonlijk favoriet is.
Onder de luifel van de caravan van ploeg van v. Beek. worden gelijk de eerste onderhoudstips voor de fiets besproken. Wel een hoge drukspuit, geen hoge drukspuit, WD40, lagers, afstelling, smeer en meer van dat soort. Interessant, want ik heb nog geen fiets gezien.
Goed, dan toch maar naar het strand waar we het damesteam ontmoeten. Althans, dat dacht ik. Want bleu als ik ben in de wielersport, laat ik me alles wijsmaken als het om voorbereiding gaat. Ik had het idee dat iedere renner zijn voorbereiding pakt zoals van Beek, met een ijsje op het strand. Ik ben erin getuimd. Ook voor ploeg van Beek staat ontspanning op dit moment centraal. Wanneer ik in mijn net gekochte tijdschrift (voor veel teveel geld overigens) lees over hoe Lars Boom zich voorbereid, zie ik vooralsnog weinig overeenkomsten. Misschien ligt het aan mij en schrijf ik precies de verkeerde dingen op. Ik weet het niet, maar vooralsnog houd ik me voor dat ik toch echt op pad ga met jongens die weten hoe ze zich op een bergetappe moeten voorbereiden.
Inmiddels is het hele team aan renners, verzorgers, organisatoren etc. aangekomen. Kamp ronald (ik vernoem het kamp naar de daarbij geplaatste vlag (zie foto) ) is opgeslagen en aan mankracht geen gebrek. Peter Visser profileert zich als goed leider van de ploeg en let op hoe alles wordt opgebouwd. Morgen staat hij er mogelijk alleen voor, althans hij mist de renners die gesloopt binnenzullen druppelen. Ik heb Peter Visser omgedoopt tot Peter Post. Voor de echte wielrenner fanaat; Peter Post was de organisator van de ploeg waar Joop Zoetemelk in 1980 de tourzege behaalde. Hij werd bestempeld als een goede organisator. Ik moet zeggen, als Peter Visser omstreeks die tijd vooraan had gestaan, was er zeker tourzege behaald. In ieder geval wanneer het aan Peter Visser als ploeg organisator had gelegen. Ik noem hem Post, Peter Post.

Het is even wennen voor iedereen om zijn plekje in het kamp te bemachtigen. Iedereen heeft een nieuwe rol voor de komende 2 weken en dat is niet altijd gemakkelijk. Toch zie ik een groep mensen die divers zijn, maar hetzelfde doel voor ogen hebben. Het zal niet te vergelijken zijn met een tour op het niveau van jongens als Basso (winnaar van Giro ‘d Italia 2010) of Contador (winaar van tou

r de france 2009), maar de intensiteit zal in de groep vergelijkbaar zijn. Over 2 weken zullen we weten wat de waarde is van 9 maanden voorbereiding en conclusies mogen trekken uit de resultaten. Mijn verwachtingen zijn hoog en zeker als het gaat om Dolf v. Beek. Ik ben fan.

Get Focused

(c) Rapha

Tour

Touren voor het ronald Mcdonald. Zaterdag vertrek ik. Niet om te touren, maar voor de foto's en een aantal goede verhalen. Een uitdaging voor mij en ik zal er iets goeds van maken.