Rustdag

Wat kan een rustdag toch zinvol zijn. Al is het alleen al om alle blog verzoeken gelegitimeerd te kunnen negeren. Ja, ook ik rust uit. We lijken wel een radiostation waar je een plaatje aanvraagt. Goed vandaag in de rubriek vraag het aan Ruben: “hoe staat het met de bidons” Ik vind het een goede vraag, wat zeg ik, dat bied mij eindelijk eens de gelegenheid om te zeggen wat ik echt vind. Dus daarvoor al dank, Mw ter Laak. Ik zal u kort vertellen hoe die in zijn werk gaat. Elke avond worden er twee bidons uit de doos gehaald die ik maar niet kan vinden. Als een soort trofee neemt Peter Post de bidons mee richting de groep, alwaar hij een RENNER (dit euvel kom ik zo op terug) de bidon geeft om te openen. Tekeningen, kaarten, boodschappenlijstjes en andere schrijvers komen uit de bidon over het algemeen met een overdosis aan mentos. We worden bemoedigd met mentos. Ik snap dat een dr. Oetker pizza niet goed paste, maar tegenwoordig krijg ik bij het ontbijt mentos, bij de lunch en als ik pech heb bij het avondeten. Het is ongeloveloos. Het feit dat ik niet tot de selectieve groep mensen behoor die een bidon mogen openen, maakt me verdrietig. De vreugde die hiermee gepaard gaat, mis ik oprecht. Afgelopen nacht huilde ik mijzelf in slaap. Weliswaar begeleid door het snurker mannenkoor, maar toch. Smits had net een bidon geopend met notabene persoonlijke knuffels etc... en wie eet er vervolgens weer mentos...? Precies. Nogmaals Mw. Ter Laak bedankt voor de vraag. Ik ben blij dat ik het eerlijk in de groep heb kunnen gooien. Ik moet er eerlijk bij toegeven het openen van een bidon is een feestje ansicht en het weggeven ook. Mensen zijn verrast en dankbaar. Ik denk dat er geen betere bidon te krijgen is. Goed snel over na vandaag. Slechts 60km. werd er vandaag gefietst. De jochies werden naar het startpunt gebracht en vanaf daar leek het wel 1 lange afdaling. Sonia is richting Nederland vertrokken en even dacht ik dat iedereen onder de 23 geen zin meer zou hebben om te fietsen. Waar zo’n gedachte vandaan komt,.... geen idee. Soms zie je gewoon de teleurstellende blik in iemands ogen. Op de achtergrond hoor je dan Marco Borsato jammeren; “Afscheid nemen bestaat niet”. Ach, zo zou je iedereen wel een nummer kunnen toeschrijven, denk ik. Hoe heette dat ene nummer ook alweer. “Ik heb hier een fiets voor m’n moeder”? Omdat niemand minder dan mijn rallycoureur Alexander Knol, Sonia mocht wegbrengen, hebben we vandaag een andere volgauto moeten inrichten. De Nissan pick-up met wat subtiele reclame titels op de zijkant van een las-tig-nisch bedrijf. Maar wat een auto. Open slaande deuren in een jaren ’30 huis ok, maar in een auto? Opnieuw het probleem van de eerste dag moeten beleven. Te laat achter de renners aan, betekend dat je te ver achterop raakt. Die gasten gaan hard zeg. Goed, na een uur dan toch de renners in het zicht. Een groep bestaande uit gele trui drager Wijnholds, de van Beekjes minus niet meer zo favortiet Dolf, maar hij weet wat ik echt van ‘m vind. Ter Laak, Smits en Sharam. Hij was immers niet meer jarig vandaag. Nog even iets over Smits. Buiten dat hij een soort van voorgeprogrammeerde tomtom is, heeft hij sinds gister ergens afstand van gedaan en ik ben werkelijk met stomheid geslagen. Het gaat namelijk om een bagagedrager. Ik voel sommige mensen al verbazingwekkend kijken, bij het lezen van het woord; “bagagedrager”. Ja dat is zo’n ding achterop je fiets waarmee je naar school/ werk gaat of even een boodschapje doet voor je bejaarde buurvrouw of je moeder, mocht je daar nog boodschappen voor doen. Ik weet niet wat Smits van plan was. Misschien wilde hij in elk dorpje stoppen om souvenirs te kopen en die vervolgens achterop de fiets te binden. Verzin het maar. Zie je het al voor je... Goed, het gewicht, zo zegt Smits, was de doorslaggevende factor, om de bagagedrager eraf te halen. Misschien heb ik m er wel iets teveel mee gepest, maar daar zal Wijnholds zeker zijn aandeel in gehad hebben. Oh ja, wat ik helemaal vergeet te vertellen is hoe van Beek vanochtend uit zijn caravan kwam. Die man leek wel 80. Hij had natuurlijk niet door dat ik tussen de gordijnen vanuit mijn nederige stulpje naar hem zat te loeren en elke stap nauwlettend in de gaten hield. De manier waarop van Beek moest opstarten om tot een normaal loop patroon te komen herken ik van verschillende patiënten. Als een dieseltje welliswaar, want ook hij zat weer netjes op de fiets. Tijdens de lunch leek het mij slim om mijn telefoon als eikpunt in het gras te laten liggen. Altijd handig voor iemand die verdwaald is en misschien dacht, het met engels te kunnen redden. Nou, dat kan je vergeten. Niemand kan hier engels, maar ja dat krijg je als je als kind al wijn in je strotje krijgt gegoten. Het aantal hersencellen om die vreemde taal onder de knie te krijgen is totaal vernietigd. Vaak al voor hun 10^de levensjaar. Mafketels. Onderweg een mooi uitzicht gehad op de brug van Milau. Wat een brug. Ik was even versteld. Uiteindelijk terug gereden met Peter Post om mijn telefoon te zoeken en ja hoor, ik ben voor het geluk geboren. In het ressort van vandaag staat kamp ronald inmiddels helemaal klaar. Mede dankzij de hulp van Knol, ter Laak jr. en van Beek ex-favoriet. Uiteraard is ook het culinaire team onder leiding van Mieke goed georganiseerd. Echt, el papi en Mariet de Kok hebben niets meer te zeggen. Vandaag zelf ook maar eens op de fiets gekropen. Voordat Sharam door had wat er gebeurd, had ik zijn fiets gestolen. Ik steelde dus een fiets van een Iraniër, ik voelde met doortrapt slecht achteraf. Vooral om het feit dat ik ook flink had doorgetrapt. Met ter Laak in mijn achterwiel heb ik toch op blote voeten de 50km./h. aangetikt. Sharam bedankt voor het klimmen, de afdaling was te gek! Goed, het was een rustdag, dus weinig rennersnieuws, maar zeker een goed plan. Iedereen zit met z’n voetjes in de rivier onder het genot van een biertje de dag door te nemen, de zon schijnt en het eten wordt gemaakt. Kunnen we niet omdraaien en op deze manier richting Zuid Afrika fietsen? Tot morgen.