Wat voetbal kan doen

Nederland – Brazilië. Wat een wedstrijd. Ik heb me verbaasd hoe sport kan bijdragen tot verbroedering. Wat was het mooi. Met een groepje renners, die min of meer kapot waren van de etappe, zaten we in een Frans café. Ik kreeg de indruk dat dit plaatselijke kroegje tevens dienst deed als buurtsuper, naschoolse kinderopvang en tandheelkundige kliniek. Terwijl v. Beek jr. sjans had met een van de Franse meisjes in de kroeg, keken wij vol spanning de wedstrijd. V. Beek sr. baarde mij toch wat zorgen. Zijn hartfrequentie was ongeveer net zo snel als op de fiets. Hij gaf ook eerlijk te kennen dat hij daadwerkelijk gespannen was. En ik maar denken; “Krijg je geen ongeluk bij het fietsen, val je neer in Franse kroeg tijdens het voetbal.” Daar moet je toch niet aan denken. Afin, de wedstrijd naderde het einde. Terwijl wij de boel opruimde tot verbazing van de Franse middenstand in diezelfde kroeg, nam Harm afscheid van zijn nieuwe vriendin. Om jullie niet (of juist wel) ongerust te maken, ze was 7 jaar oud. Tja, Fransen en romantiek.... Het liefst zou ik willen dat na elke etappe een dergelijke voetbal wedstrijd gespeeld zou worden, op voorwaarde dat de uitslag hetzelfde zou zijn. Ik zal kort toelichten waarom. De camping waar we vandaag zitten is op de kaart moeilijk te vinden. Voor een renner in principe ook. Het was Peter Post niet meer gelukt om met de plaatselijke autoriteiten een finish poort op te blazen en het dorp met dranghekken af te zetten. Hierdoor zijn sommige renners verkeerd gereden en hebben ze er een aantal extra kilometers moeten bij tikken. Tja,... en dat zorgt voor frustratie. Helemaal als je jezelf bedenkt dat je 5 volgauto’s hebt, en er minimaal 5 mensen buiten de renners om alleen maar gefocust zijn op de route en of alle renners deze volgen. Aan Alexander en Mehrak zal het niet gelegen hebben. Zij hebben zich 200% ingezet. Mehrak heeft als een malle door het plaatsje gelopen waar de renners een korte lunchpauze hadden. Bij alle plaatselijke kroegjes heeft ze ijs gehaald en de renners op de afgesproken plek onthaald, of iets verder dan dat... ik weet het niet, ik was er niet bij. Vandaag opnieuw in de tour aanwezig, Dolf v. Beek en Hugo ter Laak. Zij hebben beide een knappe comeback gemaakt. Welliswaar reed v. Beek achteraan, maar vol energie. Wat een klimgeit is die kerel ook. Wijnholda blijft de eeuwige optimist. Gedreven door passie en zijn droom, maakt hij zich elke etappe eigen. De schrale plekken, daar waar het daglicht niet komt, laat ik aan de verbeelding over. Ik zou er als verpleegkundige uren over kunnen schrijven, maar dat maakt het niet echt smakelijker. Het zou wel Peter v. Beek zijn verbeten blik kunnen verklaren. Gelukkig heeft dr. Pull meer dan genoeg siliconenzalf meegegeven en kan iedereen lekker smeren. Ik heb aardig verstand van decubitus en zou op dat gebied wel wat billen kunnen scoren. De details van deze dag houden jullie te goed. Ik weet alleen niet van wie. Oh ja, vandaag in de rubriek: “Vraag het aan Ruben” een vraag van Joris. Joris, welkom! We behandelen je vraag met de nodige zorg. De vraag was: “Hoeveel tenten zetten jullie nou eigenlijk op.” Terwijl ik dit type kijk ik naar Post. Ik vraag mezelf af of dit een goed moment is om te vragen hoeveel hij er nu (het is 33 graden en hij staat vol in de zon) aan het opzetten is. Want reken wel, onze wielerprinsjes hoeven dat natuurlijk niet te doen. Buiten dat ik het daar volledig mee eens ben, klopt er toch iets niet. Ons tentenkamp bestaat namelijk uit 2 caravans, waarvan 1 volledig is uitgerust met moderne apparatuur (anders kan ik niet werken, natuurlijk) en dient hij tevens als atoomkelder. Je begrijpt dit gaat over de El papi caravilla. Dan is er nog de sleurhut van de van Beekjes. Een goede tent voor de renners en dan begint het. 3 tenten die zelfs in een vluchtelingenkamp ritueel verbrand zouden worden. Met geen mogelijkheid op te zetten en wanneer je ‘s nachts geen toilet kan vinden en je voor het “muurtje” van een tent gaat, je de hele hut in puin piest. Beste Joris, je bent het laatste blog-verzoek wat ik hierbij inwillig. Ik hoop dat ik je vraag naar tevredenheid heb beantwoord. Ik nodig je zelfs uit om vanaf morgen op gezette tijden een handje te helpen met het opzetten van de tenten. Ik zal er helaas niet bij zijn. Ooit woonde ik naast Dhr. Beelen van het gelijknamige sloopbedrijf en sinds dien heb ik gezien dat afbreken veel lucratiever is. Ik houd mij vooral daar mee bezig. Vandaag ben ik trouwens met El papi meegeweest en Mariet de Kok naar de intermarche. De Kok houdt alles in de gaten en uit pure verveling gooi ik alles in de kar, waarmee ik haar kan shockeren. Van trolley-koffers tot grote pakken meel. Het maakt El papi werkelijk niets uit wat er in de kar komt, hij vindt het allemaal prachtig. Met een kar die ruim boven het vastgestelde budget van Post is gevuld, spoeden wij ons naar de nieuwe camping waar we worden onthaald met een koud biertje door een Franse campingbaas. Is het een zonnesteek of worden de Fransen naar mate je verder naar het noorden gaat humaner? Even word ik gestoord door Mehrak. Ik probeer altijd hard te werken wanneer iemand de caravilla instapt, want ik ben uiteindelijk mee voor de foto’s en wat verhaaltjes. Ik schrik dus min of meer wakker voel me betrapt en Mehrak begint gelijk met schreeuwen. Nog wat versuft weet ik niet of ze nu Iraans of Nederlands tegen me praat. Ook als ik niet versuft ben heb ik dat soms, maar dat terzijde. Mehrak voelt de koele lucht van de airco en zegt tegen mij: “Taftey Joda Bafteh” Ik probeer er van alles van te maken. Zoiets als; “aan tafiel jonguh, we gaan baften.” (baften is in mijn woordenschat opgenomen als vervanging voor eten) Maar nee hoor, iets Iraans is over mij uitgesproken. Ik weet nog steeds niet wat het betekend, maar ik durf niet te gaan slapen. Als ze maar niet denkt dat ik mijn koele plek inruil voor haar luchtbedje. Lepeltje lepeltje met Shahram liggen is voor ons beide niet leuk! Goed, door de voetbal toch een goede afsluiting van de dag. Ik hoop dat de groep ook zonder voetbal hecht zal zijn en nog hechter mag worden. Het woord wat in mij opkomt is: “Verdraagzaamheid”. Voor iedereen een uitdaging, maar de potentie is er! Het was weer fantastisch. Ik sluit nu af zodat ik incl. Laptop naar buiten kan lopen. Dit beschermt me min of meer tegen een kale hamster die hier om de caravan heen kruipt. Die heb ik namelijk per ongeluk een beetje nat gemaakt..... Au Revoir!