Afscheid nemen bestaat niet

De laatste dag voor mij als blogschrijver is aangebroken. Morgen vertrek ik met Smits richting Nederland, omdat wij wel gewoon een baan hebben en een sociaal leven. Ik ga Smits nog stimuleren om het te fietsen, maar dan in een iets hoger tempo. Jolanda, ik zal beloven dat ik achter hem blijf rijden. Vandaag was een lange etappe, met minder steile stukken. Ik vond het aardig vlak en had dan ook geen moeite om af en toe een heuveltje op te komen. Ik begrijp dat ik misschien geen recht van spreken heb. Dat bleek wel wanneer Wijnholds aangaf dat hij nog nooit zo had moeten afzien als vandaag. Ik dacht dat die jongen van staal was, maar het tegendeel is bewezen. Het grootste probleem bij de meeste, zijn de billetjes. Je moet het je voorstellen als 2 schaafplekken net onder die kwab (dus tussen bil en bovenbeen). Zweterig, dik verpakt en rood. Alsof je net nog met je blote billen achter de pick up truck hebt gehangen waarbij je af en toe even het asfalt hebt geraakt. Ik stelde aan Post voor om het eens te proberen, maar hij zag dat niet zitten. Aan de blikken van de renners is duidelijk merkbaar, dat ook hier geen grappen meer over gemaakt kunnen worden. Naja, dat kan wel, maar de blik die je wordt toegeworpen zegt genoeg. Ik wil alleen maar meelevend zijn.

Toch zaten er vandaag mooie stukken tussen. Tot mijn grote verdriet heeft Dolf v. Beek vandaag niet gereden. Ik vertel het maar gewoon eerlijk, anders krijg ik er straks van langs dat er geen foto’s zijn van Dolf. Maar opnieuw wil ik aangeven dat Dolf al lang gewonnen heeft! Hij is gestopt met roken, begonnen met afvallen en gestopt met fietsen. De balans die ik daarin kan opmaken is dat hij op verschillende vlakken is veranderd. Je zult misschien lachen, maar ik meen het serieus. Dolf heeft deze week laten zien hoe het is om ergens voor te gaan. Misschien had hij niet de beste voorbereiding genoten en had hij met oog op het fietsen zich anders kunnen voorbereiden, maar het feit dat Dolf is meegegaan heeft me iets geleerd over wilskracht. Misschien heb je aangegeven dat het je toch niet zou lukken en dat je het niet kon. Toch heb je het gedaan en daar heb je een stukje zelfverzekerdheid voor nodig. Dolf je bent een prachtige kerel en ik hoop dat je de fiets niet in de wilgen hangt, wanneer je terug komt. (voor de insiders: Je stond trouwens op mijn briefje) Goed er vormde zich vandaag dus een kopgroep met v Beek jr., Wijnholds en ter Laak sr. Daar kort op bevond zich Smits. Die vandaag zowaar een grapje maakt over het feit, dat als er iemand mocht zeiken, hij dat zou zijn. Ik stond versteld. Gelukkig stond mijn mond niet te lang open, want v. Beek jr. had besloten om met zijn bananenschil een bijennest te bekogelen. Fijn hoor, als je even rustig wil lunchen. Natuurlijk was er ook vandaag weer van alles mis met de lunch. De volgauto was 2 minuten te laat, er lagen steentjes op de weg er was geen Franse masseuse en er was geen ijs. De prinsjes doen allemaal om beurten hetzelfde verhaal: “ooohw,.... Mehrek had gister wel ijs.... Ohwww, Mehrek had gister lekker meloen.... Ohwwww, Mehrek had wel een suikerspin machine en een hot tub klaar staan.” “Je moeder!”, zei ik. Zie ik eruit als een Iranese. Nee! Na duidelijk te hebben gemaakt hoe de vork in de niet besneden meloen steekt (we hadden namelijk geen mes mee) vond iedereen het wel weer tijd om op de fiets te gaan zitten. Ondertussen hadden ze de volgauto geplunderd, was mijn cola weg en liet men mij achter met die energie troep en een hoop volle bidons. Het moet niet gekker worden. Goed, omdat ik de beroerdste niet ben heb ik ze voor morgen gouden bergen beloofd voor tijdens de lunch. Het wordt een waar feestmaal, met de hele verzorging erop en eraan. Ik ga zo met Smits afspreken hoe laat we weg gaan. Als het aan mij ligt lekker vroeg... voor de lunch in ieder geval. Anders komen we zo laat thuis. Ik wil nog even iets aanstippen wat mij zorgen baart. Zeker met mijn vertrek in het vooruitzicht. El papi gaat dagelijks boodschappen doen. Altijd lachen geblazen en een ervaring opzicht. Echter, hij staat soms wel wat lang bij het schap met de flessen wijn. Omdat ik deze man respecteer en als voorbeeld fungeert voor velen, zou ik mij in eerste instantie niet echt zorgen maken. Tot vandaag. Mariet de Kok haar Tiguan is gedeeltelijk aan puin gereden. Het gekke is alleen dat El papi geen snelheid maakte en Mariet de Kok gewoon geparkeerd stond. Waarschijnlijk stond haar sleurhut intussen half in het meer en heeft ze om die reden El papi niet zien aankomen, maar hij kwam eraan. Beïnvloed door al die wijn die elke dag in het karretje verdwijnt heeft hij in een soort van delirium zijn skelter tegen de auto van de van Beekjes geparkeerd. Ik hoop dat het klaar is met de wijn en ik roep iedereen op om minimaal 1x per dag een sms te sturen aan de man. Ter bemoediging. Gelukkig zijn er vandaag 2 dochters van el Papi gearriveerd en kan ik hem, denk ik, met een gerust hart alleen laten. Hoewel,.... 4 Wijnholds in een caravan..... Het Braziliaanse carnaval is er vermoedelijk niets bij. Kort nadat ik met de volgauto op de camping was aangekomen, kwam v. Beek jr. als eerste binnen. Ik denk dat die jongen doping gebruikt en heb m ter controle in een potje laten plassen. Als ik namelijk bij de receptie zit om te vragen hoe het zit et WiFi komt hij als een bezetene binnenstormen. De campingbaas, zijn dalmatiër en ik kijken verbaasd op. “Ik wil ijs!” is het wat er uit zijn mond komt. Ik probeer rustig te blijven en duidelijk te maken dat het hier niet ligt. Hij is inmiddels gefocust op de dalmatiër en het lijkt of dat zijn volgende slachtoffer wordt, wat door moet gaan als ijs. Ik heb het idee dat wanneer ik naar zijn ogen kijk, hij er 101 ziet. De campingbaas houd hem voor dat er verderop genoeg ijs is. Daar stuitert Harm heen. Hij fietst de laatste dagen als een malle. Misschien heeft die bodypump toch zin gehad. Goed, ik kan flauwe grappen blijven maken, maar dat zou ook gaan vervelen. Ik heb een fantastische week achter de rug, waarin ik iets heb mogen zien van passie, eenheid, zorg voor elkaar en een hoop sportiviteit op allerlei vlakken. Deze fietstocht is in dat opzicht zeker geslaagd. Ik hoop dat het Ronald Mcdonald huis straks tevreden mag zijn met een flink bedrag, zodat ook hun optimaal mogen zorg dragen voor ouders van kinderen die misschien alles behalve dat ervaren. In een kleine groep is het soms al moeilijk om naar elkaar om te kijken en hebben we gezien dat het ontzettend waardevol kan zijn om samen (in dit geval het fietsen) ergens aan te werken. Hoe mooi kan het zijn om anderen te helpen om ditzelfde te verwezenlijken. Ik hoop dat de komende week nog intenser zal zijn (niet qua fietsen uiteraard, want dat is het zeker al genoeg geweest) en iedereen straks terug mag kijken op een geweldige week. Bedankt voor jullie reacties tot zover en tot op een volgend blog! Ruben